Emo is een genre dat niet door veel mensen wordt geapprecieerd. Hardcore liefhebbers kunnen meestal niet veel met rustige emotionele liederen terwijl de modale popliefhebber nooit in contact zal komen met dat soort bands. Misschien dat Miami Golem een groter publiek zal bereiken omdat ze de emo vermengen met toegankelijke groovy rock. Invloeden van onder andere het geschifte Fugazi en Jimmy Eat World kunnen we terughoren maar de kern blijft eigenlijk standaard rock.

De band treedt jammer genoeg nergens echt uit zijn grenzen en de 12 levensliederen zijn iets té standaard. De inzet is echter aanwezig en het geheel komt erg oprecht over maar toch mis ik iets. Het rare is dat ik het niet echt concreet onder woorden kan brengen wat er niet klopt aan deze cd. Ik vermoed dat het gebrek van afwisseling en de te saaie teksten daar voor een deel debet aan zijn. De cd begint ook erg goed met de eerste drie hitgevoelige nummers maar daarna vervalt het album in standaard rock en dat is jammer. Het is gewoon altijd erg spijtig dat platen naar het einde toe doodbloeden.

Eigenlijk is dit geen slechte band en het album is tot in de puntjes verzorgd maar het extraatje ontbreekt. Je kan het vergelijken met de vriendschap tussen twee vrienden van een ander geslacht: de vriendschap is er maar het extraatje (lees: de seks) ontbreekt. Om verder te gaan in seksuele vergelijkingen: dit is als seks zonder klaarkomen; wel leuk en totaal niet overbodig maar je hebt achteraf het gevoel dat er toch iets mist. Luistertip: de eerste drie nummers van dit schijfje.

Tracklist:
1. Joy of painting
2. Nike boy
3. Track you down
4. Disorientation
5. Born again
6. Yearometer
7. Moral majority
8. Cast down
9. Beyond me
10. Smashing windowsv 11. Fear of missing out
12. Airwaves