Hoewel Amorphis nog nooit een slecht album gemaakt heeft en er voor sommigen niets boven de klassiekers uit de vorige eeuw gaat, is de Finse band de laatste jaren boven zichzelf uitgestegen met Under The Red Cloud (2015) en Queen Of Time (2018). Dat zijn herkenbare platen met pakkende tracks die ook nog eens in de juiste mate vernieuwing bevatten. Kan het sextet wederom pieken met Halo?
Al bij de eerste luisterbeurt kan op die vraag een overtuigend ja als antwoord gegeven worden. Er is geen stilzitten bij met On The Dark Waters en War, het is genieten van de prachtige leadgitaarpartijen in The Moon en voordat je het weet, zing je het refrein van het toegankelijke A New Land mee met frontman Tomi Joutsen.
Halo is één van de meest progressieve collectie nummers van de Noord-Europeanen. Dat begint al in openingstrack Northwards met de hammondorgelsolo, een bijdrage van een vrouwenkoor en het Camel-achtige gitaarspel. De technische en complexe aspecten zijn echter zo slim verwerkt in de nummers, dat ze niet eens zo snel opvallen. Polyritmiek, oosterse elementen en andere experimenten maken dat de songs extra inhoud krijgen zonder dat die aspecten de overhand krijgen en daarmee de rode draad verloren dreigt te gaan. Integendeel, je blijft constant betrokken en gevangen in de melancholische wereld van Amorphis. Dat is nog eens een zeer sterk staaltje songwriting.
Producer Jens Bogren laat het geheel als een klok klinken. Groots, zonder al te veel poespas (orkestraties zijn spaarzaam en effectief ingezet in het titelnummer), krachtig en vooral gericht op de kernkwaliteiten van de band. De hemelse harmonieën zijn perfect uitgelicht. En over harmonieën gesproken, de vocalen van Joutsen en zangeres Petronella Nettermalm (Paatos) gaan prima samen, zoals de afsluitende ballad My Name Is Night laat horen.
Halo is een zeer prettig Amorphis-album met memorabele songs, die in meerdere gevallen wat extra’s bevatten. Die extra’s maken het interessant om deze plaat keer op keer op te zetten. De elf nummers van deze dertiende reguliere full-length blijven al snel hangen en vormen een aangename eenheid. Amorphis voldoet aan de hoge verwachtingen en blijft ook na ruim dertig jaar nog relevant.
Tracklist:
1. Northwards
2. On The Dark Waters
3. The Moon
4. Windmane
5. A New Land
6. When The Gods Came
7. Seven Roads Come Together
8. War
9. Halo
10. The Wolf
11. My Name Is Night
