Het Finse Cardinals Folly is al ruim tien jaar een eigenzinnige doomband die lekker zijn eigen gang gaat. Sinds 2014 is er sprake van een stabiele bezetting en vertoont de band licht-sektarische trekjes, om het cult-imago vooral maar hoog te houden. Het is weer eens wat anders in de relatief gezapige doomscene.

Punkdoom of doompunk, zegt u het maar. Het zijn twee trefwoorden die prima passen bij dit album. Nou is Cardinals Folly sowieso al niet de beroerdste om regelmatig een voor doombegrippen flink tempo te hanteren, maar alle doomremmen gaan los op dit album. Openingsnummer Stars Align Again begint nog rustig, maar net over de helft gaat het tempo al omhoog en worden er ook screams gebruikt. Dat blijkt een voorbode voor de hierop volgende twee nummers. De beukende drums van Joni Takkunen doen zijn bijnaam "The Machine" alle eer aan. Met daarbij de korte agressive gitaarriffs lijkt het net of Ramones een potje doom probeert te spelen.

Tegenover al dit geweld staan enkele, zeker voor Cardinals Folly-begrippen, tamelijk langzame nummers. Omdat deze worden bewaard voor het einde van het album, kun je even goed bijkomen om vervolgens weer in de gebruikelijke doomsferen te gaan verkeren.

Met Defying The Righteous Way tart Cardinals Folly opnieuw de ongeschreven doomwetten en de tolerantiegrens van de verstokte traditionele doomfans. Het album is zeer geschikt voor doomliefhebbers, die op zijn tijd ook snelle nummers prima vinden.

Tracklist:
1. Stars Align Again
2. Deranging The Priest
3. Witchfinders
4. The Great Santur
5. The Living Dead
6. Ultra-Violence
7. Last House On The Left
8. Strange Conflict