Met deze nieuwe cd vallen de Italianen van Advent gigantisch door de mand. Dit rommelig potje metal irriteert me namelijk enorm. De heren denken zelf de ideale kruising tussen progmetal en blackmetal te hebben gevonden, maar eigenlijk spelen ze gewoon een potje zachte gothicrock met wat blackscreams en af en toe een lachwekkende blastbeat er door heen.

Omdat de heren voor een volledige cd toch wat te weinig materiaal hadden, besloten ze de drie nummers van hun tweede demo cd vooraan dit album te plakken. Deze drie nummers 'Paradise lost', 'Valholl' en 'Shub-Niggurath' stellen bitter weinig voor. De zangpartijen zijn erg storend (cleane zang is matig, de grunts komen kinderachtig over en mijn oma kan nog kwaadaardiger screamen dan deze Frederico). De zes nieuwe nummers die ze hebben geschreven blijken echter nog saaier en nog minder coherent te zijn. Hier en daar horen we nog wel een leuk riffje of een leuke keyboardlijn maar in zijn geheel zijn de nummers niet om aan te horen.

Kijk: ik snap dat iedereen een hobby zoekt in zijn leven maar de bandleden van deze band kunnen beter iets anders gaan doen in hun leven dan erg matige en kinderachtige muziek op de mensheid los te laten. Ik ga me toch ook niet in een puzzelclub inschrijven omdat ik weet dat ik daarvoor geen geduld heb. De heren zouden beter inzien dat hun kwaliteiten ook op een ander vlak liggen. Om toch met een positieve noot te eindigen: ik heb in mijn leven lelijker artwork gezien.

Tracklist:
1. Paradise lost
2. Valholl
3. Shub-Niggurath
4. Beyond the landscape
5. The dawn
6. The thing the sleep in the abyss
7. Landscape
8. La lama (the blade)
9. A closed room