Het is misschien wrang, maar verrassend genoeg is slagwerker Van Williams de absolute heerser in het post-Nevermore-tijdperk. De destijds wat onzichtbare, doch zeker niet onbelangrijke trommelaar steekt zijn voormalige collega's met dit tweede album Delirium opnieuw genadeloos de loef af. Wat Van doet is beter dan wat Jeff Loomis tegenwoordig uitspookt bij die ruziemakers van Arch Enemy. En wat Van doet is eveneens stukken spetterender dan het laatste plaatwerk van Warrel Dane. Pijnlijk en lullig, want Shadow Work was door de dood van de zanger natuurlijk lang niet het album dat het had moeten zijn. Maar al was Dane nu in leven geweest, dan nog was de prijs naar Ghost Ship Octavius gegaan.

Die vergelijkingen mag je wat mij betreft best maken, want de band van Van Williams, Matt Wicklund en Adon Fanion zit enigszins in het vaarwater van Nevermore, Sanctuary en Warrel Dane. Ghost Ship Octavius pakt de zaken wel wat progressiever, atmosferischer en melodieuzer aan. Delirium kost wel iets meer tijd om te bevatten. Het titelloze debuut knalt er direct in en deze nieuweling is op alle vlakken fijnzinniger, dieper en complexer. Minder heavy misschien ook wel.

Maar niet minder briljant. Delirium is niets minder dan een meesterwerk en met afstand de beste studioplaat van 2018 in het metalgenre. Waarom de schijf net als de eerste cd in eerste instantie in eigen beheer verschijnt, is me dan ook een raadsel. Inmiddels hapte Mighty Music toe, waardoor het album binnenkort beter verkrijgbaar is in deze contreien. Een verstandige zet. Dat moge duidelijk zijn. Op deze plaat staan namelijk geen slechte nummers. Zelfs geen middelmatige nummers. Enkel en alleen ijzersterke songs die je bij de strot grijpen en niet meer los laten. Hoewel de drummer zijn vellen meer dan verdienstelijk geselt, is zanger en gitarist Adon Fanion hoofdverantwoordelijk voor al dat moois.

Fanion bezit een ongekend krachtige stem, waarmee hij zowel heftig als hypermelodieus uit kan halen. De man lijkt alles te kunnen en weet precies wanneer hij moet nuanceren. Zodoende blijkt elke zanglijn raak. Het refrein van opener Turned To Ice steekt in dat opzicht voorbeeldig in elkaar. De toonzetting is dramatisch, maar nergens overdreven. Bleeding On The Horns verdient eveneens een speciale vermelding. Deze track begint als een groovy jaren zestig rocker en schakelt via fraaie Communic-achtige gitaarlijnen vlot over naar een vooral door Fanion gedragen passage. In het ritmisch complexe refrein belandt de man zelfs in de contreien van Jorn Lande. Heel goed gedaan.

Net zo sterk is het gitaarwerk. De solo's zijn van een buitenaardse schoonheid en de heren strooien vrijwel continu met passende akkoorden, subtiele tokkels en felle riffs. Nergens te moeilijk. Altijd in het dienst van het nummer. Gelukkig blijkt al dat moois uitstekend vastgelegd. De productie is krachtig en vol. De snaredrum klinkt een tikje bewerkt, maar storen doet dat niet. Er komt immers genoeg muzikaal vuurwerk voorbij, om je niet aan pietluttigheden te storen.

Wie van melodieuze metal houdt, houdt van Ghost Ship Octavius. Ik ga hier in elk geval nog maanden of misschien wel jaren plezier aan beleven. De liedjes steken top in elkaar, het spel is geweldig en er valt genoeg te ontdekken. Bedankt Van en kornuiten. Bedankt voor dit album.

Tracklist:
1. Turned To Ice
2. Ocean Of Memories
3. Saturnine
4. Delirium
5. Ghost In The Well
6. Chosen
7. Edge Of Time
8. Far Below
9. The Maze
10. Bleeding On The Horns
11. Burn This Ladder