Aangename verrassingen hoeven niet van ver te komen. Niet zelden lonken ze om de hoek. The Damned Few blijkt zo'n interessante ontdekking. Geen randstedelingen of zuiderburen, maar drie heren en een dame uit de omgeving van het dorp Haarle in Salland, Overijssel. Filmfanaten kennen het plaatsje wellicht van de opnames van A Bridge Too Far, want de scene waarin James Caan zijn in het hoofd geraakte kameraad in een jeep sleept, is daar geschoten. Dat geheel terzijde overigens.

The Damned Few speelt stevige rock, met een duidelijke bluesinslag en deze ep is het eerste wapenfeit. De invloeden uit muziek van de jaren zestig en zeventig zijn evident, maar hier en daar snoept het viertal ook uit de alternatieve keuken. Wat grunge-elementen van Soundgarden en Alice In Chains en een snufje metal brengen het mengsel verder op smaak. Een belangrijke rol in dat alles is weggelegd voor zangeres Dion Legebeke. De dame haalt graag uit, trekt hier en daar lekker fel van leer en komt op gezette tijden vilein uit de hoek.

De blonde vocaliste levert direct haar visitekaartje af in opener Hypnotized, dat sterk en volwassen in elkaar steekt. Zompige riffs en toegankelijke ritmes vormen een smakelijk brouwsel, waar de zangeres zuiver en energiek overheen galmt. Mede-smaakmaker is bandmaat Michiel Jansen, die met zijn gepeperde gitaarspel de vrij poppy structuren van lekkere blueslicks en smerig akkoordenwerk voorziet. De solo's zijn vrij kort en functioneel, maar klinken allerminst vervelend. Op de vijf liedjes valt dan ook weinig aan te merken. De muziek kan hier en daar misschien wel wat meer avontuur gebruiken, zodat de songs ook na honderd keer draaien nog interessant blijven. Dat The Damned Few weinig franje nodig heeft om te overtuigen, valt natuurlijk te prijzen, al zou ik die Jansen best eens een volle minuut willen horen soleren.

Productioneel heeft The Damned Few de zaakjes alvast aardig voor elkaar. The Dirt ronkt en giert. Wel is de toch al vrij warme totaalsound tijdens loggere passages wat aan de wollige kant, waardoor niet alle details even goed te horen zijn. The Dirt verschijnt trouwens zowel op vinyl als op cd. Eerstgenoemde versie ziet er het fraaist uit en eerlijk gezegd hoort dit soort spartaanse rockmuziek gewoon van het vinyl te spatten.

Deze ep is zodoende niets minder dan een veelbelovend stukje plaatwerk. Ik kan me niet voorstellen dat boekers en zaaleigenaren hier niet op aanslaan. Enigszins vergelijkbare groepen als Blues Pills en Graveyard doen het immers internationaal bepaald niet onaardig. Wat goed is, komt dus niet altijd van ver. Hier zit zeker toekomst in.

Tracklist:
1. Hypnotized
2. Woman
3. Shattered Sun
4. Dive
5. My Way Or Highway