In 2014 ziet de coverband Trip Down Memory Lane het daglicht. De Duitsers spelen covers van rockgrootheden als Led Zeppelin, Deep Purple en The Doors. Eind 2015 schrijft de groep voor het eerst eigen songs en gaat de band verder als Willow Child. De eerste ep van Willow Child, Trip Down Memory Lane, bevat zes eigen songs. Met Flo Ryan Kiss krijgt de groep een tweede gitarist, waarmee de dit jaar verschenen langspeler Paradise & Nadir is opgenomen.

Dat de songs van Paradise & Nadir flink leunen op de jarenzeventigrock is niet zo verwonderlijk gezien de historie van de groep. Het orgelspel van Jonas Hartmann heeft een belangrijk aandeel in de retro-sound. Zijn spel is zo prominent aanwezig dat zijn toetsenwerk bijna als riffs te zien zijn die als een rode draad door de composities lopen. Met Eva Kohl heeft Willow Child een prima zangeres. Ze zingt zuiver en krachtig. Sporadisch zingt ze ietwat beknepen, echter zonder dat het storend wordt.

Qua songwriting is er nog wel wat ruimte voor verbetering. Little Owl, Beyond The Blue Fields en met name Eirene zijn sterke composities die veelbelovend zijn. Daar staan ook enkele tracks tegenover die niet memorabel of niet helemaal goed uitgewerkt zijn.

Paradise & Nadir heeft muzikaal zijn momenten. De fraaie hoes met Jugendstil-elementen mag er ook zijn. Wie niet genoeg kan krijgen van bands met een flink retrogeluid heeft met Willow Child een leuk bandje te pakken. Feit is dat het zwermt van de retrorockgroepen. De vraag is of deze Duisters niet ondersneeuwen en zich op den duur kunnen onderscheiden van de vele andere bands in dit genre.

Tracklist:
1. Little Owl
2. Eirene
3. Land Of Sloe
4. Starry Road
5. Beyond The Blue Fields
6. Red Wood
7. Mayflies
8. Unspoken