Enquête

Er komt een vervolg op de mockumentaire This Is Spinal Tap (1984). Wat is jouw favoriete scène of grap uit de originele film?

band rolt tussenraam omhoog om limousinechauffeur niet te horen
douanecontrole op het vliegveld
exploderende drummer(s)
grote cocon met Derek erin weigert tijdens concert te openen
Jeanine, David's vriendin, wordt de nieuwe bandmanager
Lick My Love Pump songtitel
miniatuursandwiches en andere backstageklachten
na vertrek Nigel gaat Spinal Tap free-form jazz spelen
Nigel verbiedt Marty om zelfs maar naar zijn gitaar te wijzen
optreden op militaire vliegbasis
poppenshow staat boven Spinal Tap op billboard
Shit Sandwich en andere albumrecensies
signeersessie in platenzaak
Spinal Tap maakt glorieuze comeback (in Japan)
Spinal Tap verdwaalt in gangenstelsel richting het podium
Stonehenge-monument maakt zijn livedebuut
uitvoering van Big Bottom
uitvoering van Gimme Some Money
uitvoering van Heavy Duty
uitvoering van Hell Hole
uitvoering van (Listen To The) Flower People
uitvoering van Tonight I'm Gonna Rock You Tonight
versterker die naar elf gaat
zwarte albumhoes van Smell The Glove
een andere scène of grap, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

    20 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Hangman's Chair, An Evening With Knives en Lifelong
  • King 810, Afterlife, Yavid, Born A New en 3 Eyed Kids
  • Oranssi Pazuzu, Deafkids en Sturle Dagsland
  • 21 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Manticora
  • 22 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Electric Callboy, Blind Channel en One Morning Left
  • King Satan en Splinterbomb
  • Stake en Cloudsurfers
  • 23 mei:
  • Meshuggah
  • Wolfmother
  • 24 mei:
  • Midnight en Night Demon
  • Russian Circles
  • 25 mei:
  • Korn, Fever 333 en 3 Eyed Kids
  • The Night Flight Orchestra
  • 26 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Mayhem en Mortiis
    20 juni:
  • Five Finger Death Punch en Megadeth
  • Social Distortion
  • Spiritbox, InVisions en Tigress
Kalender
Vandaag jarig:
  • Allan Johnson (Exciter) - 63
  • Cristiano Migliore (Lacuna Coil) - 51
  • Daniel Sundbom (Persuader) - 44
  • Luca D'Angelo (Daedalus) - 45
  • Martin Lopez (Opeth) - 44
  • Mikael Stanne (Dark Tranquillity) - 48

Vandaag overleden:
  • Twan Fleuren (Legion Of The Damned) - 2011
Review

Uada - Cult Of A Dying Sun
Jaar van release: 2018
Label: Eisenwald
Uada - Cult Of A Dying Sun
“It doesn’t matter who we are, where we came from or what we look like. We just want the music to speak for itself.” De muzikanten van Uada (dat staat voor "rondspoken" in het Latijn) zijn op het podium dan ook onherkenbaar, al is wel bekend wie er achter de kappen schuilgaan. Dat zijn gitarist James Sloan (Infernus), gitarist/vocalist Jake Superchi (Serpent Lord, The Dead, Thy Emptiness, MotörThrone), bassist Edward Halpin en drummer Josiah Babcock. De ritmesectie was nog niet actief ten tijde van de albumopnamen en daarom horen we bassist Robb Bockman en drummer Brent Boutte.

Bij de formatie uit Portland, Oregon draait het om de muziek (melodieuze black metal) en de spirituele connectie. In het geval van Cult Of A Dying Sun, dat deel uitmaakt van een trilogie, draait het heel specifiek om reflectie. Het debuut uit 2016 heeft transitie als thema en de opvolger, die al in de maak is, zal het laatste deel van het drieluik zijn. Over transitie gesproken: waar het debuut Devoid Of Light vooral intens, fel en direct is, leunt de opvolger meer op melodie en afwisseling in tempo. Het is een wat minder recht voor zijn raap geproduceerd (drumsound had wat levendiger gemogen), gelaagder en diverser album met lange tracks, waarvan bepaalde riffs en leads al snel blijven hangen.

Juist die lengte van de tracks haalt de kracht er wat uit omdat er weinig opzienbarends gebeurt. Openingstrack The Purging Fire duurt een kleine zes minuten. Dat is een prima lengte, maar het erop volgende Snakes And Vultures duurt bijna tien minuten en dat is te lang. Ook de lengte van het album werkt tegen zich. De voorganger duurt 33 minuten en de nieuweling maar liefst 55. Vroeg of laat verslapt de aandacht. Het sfeervolle intermezzo The Wanderer (met percussie en akoestische gitaarpartijen) is dan ook zeer welkom.

Ondanks dat het tempo in de nummers varieert, grijpen de Amerikanen vaak terug op dezelfde basistempo’s, zoals blasts. Ook de tremoloriffs zijn niet vernieuwend (denk aan Dissection, Wolves In The Throne Room, Naglfar en Mgła), maar ze zijn wel van een behoorlijk niveau en in elke track komen fraaie ideeën langs, vooral als de twee gitaarleads harmonieus samenkomen. Vocaal is er wel de nodige afwisseling (denk aan Mayhem), zoals blijkt uit het titelnummer. Bovendien is de extreme zang ten opzichte van een paar jaar geleden verbeterd.

Uada brengt niet veel nieuws onder de zon, maar Cult Of A Dying Sun is toch een aangenaam en bij vlagen zelfs catchy album geworden. The Purging Fire, het intense titelnummer, Blood Sand Ash (geslaagde transitie halverwege) en Sphere (Imprisonment) maken de beste indruk. De verschillende metal- en rockinvloeden (Judas Priest) die in de songs zijn verwerkt, zijn een verrijking, maar tegelijkertijd is de conclusie dat er nog wel werk is op het gebied van songwriting. Maak de nummers korter en krachtiger, herhaal niet te vaak hetzelfde trucje en laat de ritmesectie dynamischer opereren. Ondanks de kritiek is Cult Of A Dying Sun zeker geen slecht album. Het is geen gedroomde opvolger van het debuut, maar fans van melodieuze black geven Uada beslist een kans.

Tracklist:
1. The Purging Fire
2. Snakes And Vultures
3. Cult Of A Dying Sun
4. The Wanderer
5. Blood Sand Ash
6. Sphere (Imprisonment)
7. Mirrors

Score: 78 / 100

Reviewer: Jeffrey
Toegevoegd: 1 juni 2018

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2022 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.