Enquête

Er komt een vervolg op de mockumentaire This Is Spinal Tap (1984). Wat is jouw favoriete scène of grap uit de originele film?

band rolt tussenraam omhoog om limousinechauffeur niet te horen
douanecontrole op het vliegveld
exploderende drummer(s)
grote cocon met Derek erin weigert tijdens concert te openen
Jeanine, David's vriendin, wordt de nieuwe bandmanager
Lick My Love Pump songtitel
miniatuursandwiches en andere backstageklachten
na vertrek Nigel gaat Spinal Tap free-form jazz spelen
Nigel verbiedt Marty om zelfs maar naar zijn gitaar te wijzen
optreden op militaire vliegbasis
poppenshow staat boven Spinal Tap op billboard
Shit Sandwich en andere albumrecensies
signeersessie in platenzaak
Spinal Tap maakt glorieuze comeback (in Japan)
Spinal Tap verdwaalt in gangenstelsel richting het podium
Stonehenge-monument maakt zijn livedebuut
uitvoering van Big Bottom
uitvoering van Gimme Some Money
uitvoering van Heavy Duty
uitvoering van Hell Hole
uitvoering van (Listen To The) Flower People
uitvoering van Tonight I'm Gonna Rock You Tonight
versterker die naar elf gaat
zwarte albumhoes van Smell The Glove
een andere scène of grap, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

    20 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Hangman's Chair, An Evening With Knives en Lifelong
  • King 810, Afterlife, Yavid, Born A New en 3 Eyed Kids
  • Oranssi Pazuzu, Deafkids en Sturle Dagsland
  • 21 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Manticora
  • 22 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Electric Callboy, Blind Channel en One Morning Left
  • King Satan en Splinterbomb
  • Stake en Cloudsurfers
  • 23 mei:
  • Meshuggah
  • Wolfmother
  • 24 mei:
  • Midnight en Night Demon
  • Russian Circles
  • 25 mei:
  • Korn, Fever 333 en 3 Eyed Kids
  • The Night Flight Orchestra
  • 26 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Mayhem en Mortiis
    20 juni:
  • Five Finger Death Punch en Megadeth
  • Social Distortion
  • Spiritbox, InVisions en Tigress
Kalender
Vandaag jarig:
  • Allan Johnson (Exciter) - 63
  • Cristiano Migliore (Lacuna Coil) - 51
  • Daniel Sundbom (Persuader) - 44
  • Luca D'Angelo (Daedalus) - 45
  • Martin Lopez (Opeth) - 44
  • Mikael Stanne (Dark Tranquillity) - 48

Vandaag overleden:
  • Twan Fleuren (Legion Of The Damned) - 2011
Review

Ruby The Hatchet - Planetary Space Child
Jaar van release: 2017
Label: Tee Pee Records

Ruby The Hatchet - Planetary Space Child

Er zijn maar weinig bands die in zo’n korte tijd zoveel vooruitgang hebben geboekt als Ruby The Hatchet. De heavy-psychgroep uit Philadelphia is op zijn debuut-ep en eerste full-length niet meer dan een degelijke, maar tamelijk generieke retrogroep. Met Valley Of The Snake komt de band veel zelfverzekerder over en is het merendeel van de songs vele malen interessanter. De progressie van dat album naar de nieuwste langspeler is nog indrukwekkender. Planetary Space Child is een plaat die vanaf het begin tot het einde blijft boeien.

De liedjes op Planetary Space Child zijn opvallend catchy. Met de zang van Jillian Taylor, het gitaarwerk van Johnny Scarps en het toetsenspel van Sean Hur creëert Ruby The Hatchet continu melodielijnen die eenvoudig blijven hangen. Het stemgeluid van Taylor is niet eens heel uniek, maar het is te horen dat ze veel zorg en aandacht besteed heeft aan haar zanglijnen. Haar vocalen nodigen dan ook uit tot meezingen. Datzelfde geldt voor Scarps manier van gitaarspelen. Zijn gitaarstukken klinken erg melodieus. Het orgelspel van Sean Hur zorgt voor een seventiesrocksfeertje. Ook hij weet regelmatig pakkende melodieën neer te zetten. Een compliment is op zijn plaats voor de goed gebalanceerde productie, die ervoor zorgt dat geen enkel instrument overheersend is op het eindproduct.

Het zijn vooral de sterke composities die Ruby The Hatchet in positieve zin onderscheiden van andere retrorockgroepen. De band is overduidelijk gegroeid op het gebied van songwriting. Dat levert met het introducerende A Tear In Space And Time in combinatie met de aansluitende titeltrack en het afsluitende Lightning Comes Again imponerende kop- en staartsongs op. Ruby The Hatchet is een band die de meerwaarde van een sterke ritmesectie niet onderschat. Mike Parise (basgitaar) en Owen Stewart (drums) fungeren als essentiële timekeepers en geven de songs een opzwepend en galopperend karakter.

Planetary Space Child is een compleet album dat gespaard gebleven is van fillers. De acht songs laten een gedecideerde, zelfverzekerde band horen en zijn het bewijs dat retrorock nog parels kan voortbrengen. In combinatie met het wederom prachtige artwork van Adam Burke levert Ruby The Hatchet een zeer fraai totaalproduct, dat een aanrader is voor eenieder die wel houdt van een potje seventieshard-/psychrock.

Tracklist:
1. A Tear In Space And Time
2. Planetary Space Child
3. Killer
4. Pagan Ritual
5. The Fool
6. Symphony Of The Night
7. Gemini
8. Lightning Comes Again

Score: 85 / 100

Reviewer: Hugo
Toegevoegd: 14 september 2017

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2022 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.