Nee, eigenlijk niet. Ik heb er geen verwachtingen van. Met dit album staan we helemaal aan het begin, in ieder geval voor Europa, dus men kent ons nog niet. Hier in Finland kennen ze ons inmiddels een beetje, dus hier ligt het anders.

Toen ik jullie debuutalbum vorig jaar hoorde, moest ik gelijk aan een Bruce Dickinson album denken.

Dat heb ik wel vaker gehoord hahaha. Ik weet het niet. Bruce is wel onze held. Onze god. Zijn muziek is geweldig, en hij is een geweldige zanger. Maar voor het nieuwe album hebben we meer onze eigen draai gevonden vind ik. Toen we begonnen met schrijven aan Elegies hebben we het bewust wat harder gemaakt. Ik ben erg trots op hoe het uitgepakt heeft, en we zijn op de goede weg denk ik.

Was het moeilijk om ineens weer nieuwe nummers te moeten schrijven? Want de nummers op jullie debuutalbum hadden jullie al enige tijd voordat dat album uitkwam.

Ik vond het best makkelijk om weer te beginnen. Het was zelfs erg verfrissend om aan nieuw materiaal te werken. Een beetje een nieuw begin.

Wat voor soort onderwerpen behandelen jullie in de nummers?

Het zijn verhalen over trieste gebeurtenissen in deze wereld. Dat hadden we op het eerste album ook, maar we gaan er nu wat dieper op in. Verhalen over sterven, en leed. Dat soort dingen. Ik wil er niet teveel over kwijt, want de luisteraar moet het zelf horen.

Wat is jouw favoriete nummer op het nieuwe album?

Dat is een lastige vraag. Ik vind er veel goede nummers op staan. Momenteel hou ik heel erg van October, een van de rustige nummers. Het nummer heeft een heel persoonlijke tekst. En ook From Sunrise To Sunset vind ik een van de beste op het album. Daarop speelt Max Lilja mee. Hij zat bij Apocalyptica.

Hoe hebben jullie dat geregeld?

Via onze man achter de knoppen, Nino Laurenne. Je kent hem misschien van Thunderstone, waarin hij gitaar speelt. Hij kent Max, en vroeg of hij mee wilde spelen.

Je zei al dat jullie buiten Finland nog compleet onbekend zijn. Hoe gaan jullie de wereld veroveren?

Nou, we hebben nu dus bij Century Media een platencontract getekend, en dus komt ons album in heel Europa uit. En hierdoor krijgen we ook de kans om buiten Finland op te treden, wat we nog amper gedaan hebben. Er staan nog wat meer concerten door heel Europa in de planning. Het wordt fucking great!
[Inmiddels is bekend dat Machine Men op 9 september in Den Bosch in het voorprogramma van Sonata Arctica staat - Red.]

Is er dan ook meer druk op jullie, om een beter album af te leveren, nu jullie bij een grotere platenmaatschappij zitten?

Nee, dat hangt niet zo af van het label. We hebben namelijk ongeveer dezelfde tijd in de studio doorgebracht. Een week of drie was het. Maar doordat we een groot label achter ons hebben staan was ons zelfvertrouwen ook een stuk groter. Daardoor zijn we ook zeker betere nummers gaan maken.

In Finland kwam ook een single uit, van het nummer Falling. Wat staat er nog meer op, naast dat nummer?

Van het nieuwe album staat ook Dream & Religion op de single, maar dan in een industrial-versie. Een vriend van ons heeft die versie gemaakt. Het klinkt een beetje als Rammstein. Deze is best grappig geworden.

Omdat ik net als jullie een groot Iron Maiden- en Bruce Dickinson fan ben, moet ik het wel vragen: hebben jullie de naam Machine Men van het gelijknamige Bruce Dickinson nummer genomen?

Om heel eerlijk te zijn weet ik het niet precies. Het was het idee van onze drummer, hij kwam er zo rond 1997 of 1998 mee aan. Het zou heel goed kunnen dat dat komt door dat nummer van Bruce.