De vroege vogels van de Melkweg hebben The Dillinger Escape Plan uitgenodigd om weer eens acte de présence te geven. Vroege vogels? Ja, want om 18.30 is de zaal al open. Dat een dergelijk vroeg tijdstip niet voor iedereen weggelegd is om een voorprogramma te aanschouwen, blijkt wel uit de matig gevulde zaal waar The Ocean moet beginnen. Zonder daar ook maar een seconde aandacht aan te besteden barsten ze echter los.
The Ocean, met het begin dit jaar verschenen Heliocentric en het volgende maand te verschijnen Anthropocentric (het tweede deel van het tweeluik), maakt een frisse indruk. Ongetwijfeld vanwege de korte speeltijd wordt de intro Shamayim maar half afgespeeld en hoewel de zaal langzaamaan wat gevulder wordt, moeten onze oosterburen het stellen met het handjevol fans dat zich vooraan heeft geschaard. Ze spelen een nieuw nummer maar uiteraard wordt ook Heliocentric veel aandacht gegeven. Onder andere komen The First Commandment Of The Luminaries, The Origin Of Species en The Origin Of God voorbij, maar (uiteraard) mag Orosirian: For The Great Blue Cold Now Reigns van Precambrian niet ontbreken. Een vrij donkere lichtshow heeft de toon gezet en in afwachting van wat er komen gaat neemt men nog maar eens biertje.
In de Melkweg nemen ze namelijk ruimschoots de tijd voor een ombouw en dat geeft mensen ook de tijd om even bij te kletsen en de zaal om zich te laten vullen. Het begint eindelijk een beetje druk te worden als de lichten uitgaan voor het tweede voorprogramma van vanavond. En sja, als je muziek niet al te bijzonder is, moet je toch iets doen om op te vallen: Cancer Bats. Ik heb de Canadezen al eerder gezien en destijds hebben ze weinig indruk achter gelaten. De energieke, springerige zanger doet met zijn schreeuwerige Amerikaanse stijl een poging om het publiek op gang te krijgen en er ontstaat hier en daar zowaar een pit van ongeduldige kids die hun energie niet kwijt kunnen. Ook hier wordt de band door een handjevol adoreerders toegeschreeuwd, maar de moderne hardcorepunk met metalrandje raakt wederom de gevoelige snaar niet.
Hoe anders is dit bij The Dillinger Escape Plan. Eerder dit jaar al in een uitverkochte Paradiso en nu alweer in de Melkweg. Het publiek kan er geen genoeg van krijgen. De band die bekend staat om zijn totaal onnavolgbare, extreem technische mathcore heeft met de laatste plaat Option Paralysis blijk gegeven meer in huis te hebben dan alleen dit regelrechte ros- en schreeuwwerk. Middels (semi-)cleane zangstukken en pianostukken is er meer melodie en een ietwat hoger meezinggehalte zonder zichzelf uit te verkopen. Dat dit heeft geleid tot een tweedeling in de fanschare viel natuurlijk te verwachten. Zou dat vanavond merkbaar zijn?
De zelf meegebrachte lampenbakken achterop het podium zien er enigszins amateuristisch uit, maar de twee aan het plafond hangende led-lampen vooraan, blijken een echte toevoeging te zijn. Rennen, springen, beuken, rammen, alles is geoorloofd als The Dillinger Escape plan dan uiteindelijk losbarst. Zowel op als voor het podium is het één grote chaos en met regelmaat worden de lampen heen en weer geslingerd.
Oude nummers als Panasonic Youth, 43% Burnt en Sugar Coated Sour gaan er uiteraard in als zoete koek, maar ook bij de nummers van het eerder genoemde nieuwe album zoals Farewell, Mona Lisa en Gold Teeth On A Bum wordt er meegeblèrd. Tegen het eind van het optreden wordt de piano tevoorschijn gehaald en daar haken toch duidelijk wat mensen af. Dat is dus een van de oorzaken voor de eerder genoemde tweedeling. De anderen kan het echter geen reet schelen en vinden het alleen maar prachtig. Dillinger heeft de zaal weer plat gespeeld en opnieuw een lesje geordende anarchie gegeven.
Meer foto's op de website van Wouter: http://www.basementonline.nl
