Dankzij het feit dat geen van ons echt bekend is in Limburg (laat staan Kerkrade) en we bij het uitstippelen van de route geen rekening hadden gehouden met een aantal weg-omleidingen, komen we pas binnen als Savage Grace net begonnen is. Helaas hebben we daardoor het vrij talentvolle Paramite moeten missen. De ongeveer 100 aanwezigen zorgen niet voor een volle zaal, zodat we met gemak vooraan een plaatsje kunnen bemachtigen. De band zelf lijkt in ieder geval behoorlijk enthousiast getuige het flink in beweging zijn van de bandleden en de vele speeches van zanger Christian Logue over hoe blij de band is weer in Nederland te zijn na 25 jaar.

De setlist bestaat uit een evenwichtige combinatie van beide Master Of Disguise en After The Fall From Grace albums met een enkel nummer van The Dominatress EP. Logue zelf is ondanks zijn schorre stem tot mijn grote verbazing met gemak in staat de hoge uithalen te halen; iets wat het steeds enthousiaster wordende publiek hem zeker in dank afneemt. Na een aantal strak gespeelde speed metal krakers als We Came, We Saw, We Conquered en Sins Of The Damned komen de aanwezige bezoekers pas echt goed los bij de twee uitstekend uitgevoerde covers Burn en Exciter. Helaas markeren deze nummers ook het einde van het ietwat korte, maar erg sterke optreden van deze Amerikaanse cultband. (Lennert)

Omen springt vervolgens een half uur later zonder aankondiging (en met de lichten nog aan) het podium op. Even is er verwarring, want is dit de soundcheck of een vliegensvlugge start? Het blijkt het laatste te zijn en op vijf man na heeft iedereen de aftrap gemist. Het publiek herstelt zich snel en gaat uit hun dak bij het horen van klassiekers als Death Rider, The Axeman (die aanwezig was in de vorm van bassist Andy Haas). De band is uitermate enthousiast, al kan er bij (de steeds meer op Ben Kingsly lijkende) Kenny Powell bijna geen glimlach vanaf. Misschien heeft dat te maken met zijn pink die twee weken eerder gebroken is. Het heeft in ieder geval geen invloed op zijn gitaarspel. Een reden extra voor zanger George Call om aan te geven dat de echte mannen die avond allemaal in The Rock Temple aanwezig waren voor een potje echte metal en niet in de duffe disco of koffiehuis. Complimenten overigens voor zijn zangkwaliteiten, want misschien zingt hij nog wel beter dan de in 2003 veel te vroeg overleden J.D. Kimball.

Het optreden staat in het teken van de eerste drie albums, al heb ik het idee dat Battle Cry de plaat van de avond is. Slechts één nieuw nummer krijgen we te horen, en dat is het niet onaardige Blood On The Water. Het resterende uur vliegen klassiekers als Dragon’s Breath, Warning Of Danger, Ruby Eyes (Of The Serpent), The Curse en Teeth Of The Hydra. Ook deze show is helaas wat aan de korte kant, maar de zaal heeft er van genoten. Nu maar hopen dat deze heren snel weer terug naar Europa komen! (Ruud)

Klik op de foto's voor grotere versies