
Zondag:
Ook op zondag gaan de deuren van de Muziekgieterij al vroeg open. Al om 10 over 1 in de middag mogen de mannen van Soulburn proberen om de kater van vele aanwezigen weg te beuken. De meeste mensen zijn nog rustig aan het opstarten en het is drukker in de foyer dan in de Club Stage, maar gaandeweg begint de zaal toch aardig vol te lopen. De band, die is opgericht in het midden van de jaren negentig nadat de Nederlandse deathmetallegende Asphyx er voor de eerste keer mee ophield, bestaat uit ervaren rotten, die duidelijk geen zin hebben in een kabbelend begin van de dag. Vooral frontman en bassist Twan van Geel doet zijn best om de boel wakker te krijgen – en daar slaagt hij gedurende de show steeds beter in. De lekker voortploegende mengeling van death, black en doom metal klinkt log, primitief en groovend. Complimenten ook voor de vette lichtshow, met veel groen, waardoor het sinistere randje van de muziek extra goed tot zijn recht komt. De heren sluiten af met het oudje Feeding On Angels uit 1998. Als Van Geel aan het publiek vraagt wie het nummer kent, gaat er welgeteld één hand omhoog. Het geeft niet, want de hoofden knikken desondanks mee met het ploegende ritme en de effectieve deathmetalriffs. Soulburn weet het publiek aardig op te warmen voor de rest van de dag.
Bij de Main Stage mag ook een Nederlandse band het spits afbijten. De Groningse blackmetalformatie Walg draait nog heel wat minder lang mee, maar heeft desondanks al zes langspelers op zijn naam staan sinds 2021. Ik ben op voorhand erg benieuwd naar het optreden, want de authentieke, symfonische black metal van het viertal maakt op plaat veel indruk. Met een backdrop met de weinig aan de fantasie latende tekst "De mensheid is een walgelijke ziekte" wordt in ieder geval al snel duidelijk hoe deze band aan zijn naam is gekomen. Waar de muziek van Walg op plaat veel raakvlakken heeft met groepen als Dimmu Borgir, Limbonic Art en bij vlagen zelfs Arcturus, klinken de heren en dame live een stuk steviger en rauwer. Dat komt waarschijnlijk omdat er geen toetsenist bij is en de keyboardklanken dus van backingtrack komen (en ook wel erg ver naar achteren worden gedrukt in de sound). Desondanks geeft Walg een sterk visitekaartje af. Vooral het zeer sfeervolle en van een machtig refrein voorziene Geselberg maakt erg veel indruk. De beleving van de wild gesticulerende frontman Yorick Keijzer draagt bij aan de performance. Hij gooit veel passie in zijn zang en dat slaat over op de eerste rijen van het publiek. Met het dynamische De Eenlonkster maakt Walg bovendien duidelijk ook te overtuigen tijdens meer ingetogen momenten. Deze formatie zal er ongetwijfeld de nodige fans hebben bijgekregen.
Na een eetpauze keer ik terug naar de Main Stage voor het optreden van de Noorse blackmetalgroep Vemod (de naam laat zich ruwweg vertalen als "peinzende melancholie over het verleden"). De groep is niet de meest productieve. Na het in 2012 verschenen debuutalbum Venter På Stormene bleef het jarenlang stil, totdat twaalf jaar later eindelijk een nieuw werkstuk verscheen in de vorm van The Deepening (2024). De atmosferische muziek is behoorlijk uitgesponnen, maar blijkt ook nogal saai te zijn. Met een drummer die voortdurend in hetzelfde ritme blijft doorratelen, riffs die te weinig om het lijf hebben en een nogal matige zanger, wil het optreden nooit echt ontvlammen. Wat niet meehelpt, is dat ook de lichtshow en de podiumpresentatie zeer statisch zijn, waardoor het optreden nog langdradiger overkomt. Vemod speelt maar veertig van de aangekondigde vijftig minuten vol, maar dat blijkt lang genoeg.
In de Club Stage brengt Hessian de energie die Vemod mist. De Belgische formatie – met niemand minder dan gitarist Levy Seynaeve (Wiegedood) in de gelederen – maakt een heerlijk opzwepende vorm van agressieve crust/punk/hardcore. Vette grooves, een dik ronkende basgitaar, een no-nonsense-attitude en een frontman die zijn longen uit zijn lijf schreeuwt: het zijn ingrediënten voor een dikke show, die voor behoorlijk wat publieksreactie weet te zorgen. En dat is logisch, want bij dit auditieve hooliganisme is het moeilijk om stil te blijven staan. Zo nonchalant als frontman Bram Coussement tussen de nummers door overkomt, zo gepassioneerd gaat hij tijdens de nummers tekeer. Hij lijkt zijn stem wel een beetje kwijt – en na dit optreden zal het er niet beter gesteld zijn met zijn stembanden. Hessian beukt, giert en sleurt, maar vergeet niet om dikke riffs te schrijven. Hoewel de zaal slechts halfvol is, gaan de aanwezigen wél uit hun dak.
Der Weg Einer Freiheit is zeer geliefd bij de organisatie van het festival. De post-blackmetalgroep uit Würzburg stond immers al twee keer eerder (in 2022 en zelfs in april van dit jaar) op de Belgische editie van Samhain. En vanmiddag dus wederom in Maastricht. Maalt daar iemand om? Het lijkt er niet op. De Main Stage is behoorlijk goed gevuld om de Duitsers, die inmiddels tot vaste waarde in de scene zijn uitgegroeid, aan het werk te zien. Op het meest recente werkstuk Innern (2025) laat het viertal een verrassende kant van zichzelf horen door nadrukkelijker het experiment op te zoeken en niet meer louter met intens razende black metal uit te pakken. Van die langspeler komt onder andere het krachtige, gelaagde Eos voorbij. Verder valt op dat de setlist met veel zorg is samengesteld. Zo begint het fantastische Aufbruch met een stemmige, Duitstalige spoken word sample om vervolgens genadeloos erop los te hakken. Waanzinnig! Het atmosferische en dreigende Immortal laat dan weer een heel andere kant van de band horen. Hoewel de screams van Nikita Kamprad af en toe wat wegvallen in het geheel, is de strakheid waarmee de band speelt zeer indrukwekkend. En met het opvallende Forlorn, dat met een heel rustig, clean gezongen gedeelte begint, kiest Der Weg Einer Freiheit voor een gewaagde afsluiter. Een langdurig applaus is de terechte oogst van dit uitstekende optreden. Der Weg Einer Freiheit levert altijd kwaliteit.
In het kader van bijzondere optredens zagen we gisteren al Vinterland en Lifelover, maar ook vandaag staat er iets unieks op het programma. Zo staat de Noorse blackmetalgroep Gehenna voor het eerst in negen(!) jaar weer op een Nederlands podium. En dat niet alleen: het publiek krijgt een old-schoolset voorgeschoteld met louter materiaal van de eerste drie albums. Hoewel de groep nooit de status heeft gehad van de grote namen uit de roemruchte tweede blackmetalgolf (Darkthrone, Mayhem, Burzum, Dissection, Emperor), heeft de muziek inmiddels een aardig cultgehalte gekregen. Al snel blijkt dat toetsenist Sarcana vanavond net zo goed thuis had kunnen blijven, want de keyboards zijn nauwelijks te horen. Verder zit de black metal van Gehenna behoorlijk simpel in elkaar, maar dat werkt eigenlijk verrassend goed, zeker bij een publiek dat inmiddels voor een aardig deel in de categorie 'kacheltjelam' valt. Bassist Sanrabb werkt met zijn bozige poses wel een beetje op de lachspieren. Gehenna moet het vooral hebben van een nostalgisch geluid en makkelijk in het gehoor liggende riffs. Het is zeker niet de meest interessante band van het weekend, maar live komen de basale blackmetalnummers goed tot hun recht.
Het eveneens uit Noorwegen afkomstige Mork is ook van de oude blackmetalstempel, hoewel de band zijn debuutalbum Isebakke pas in 2013 uitbracht. De simpele, doch effectieve black metal, die met aardig wat groovende passages elementen van Darkthrone, Taake en Kampfar bevat, blijkt een ideale afsluiter in de Club Stage. Stoere riffs, pompende ritmes en een lekker smerige strot, meer blijkt een mens op dit tijdstip niet nodig te hebben. Het viertal rondom frontman Thomas Eriksen krijgt het publiek dan ook goed mee. Mork wisselt zeer headbangwaardige midtempopassages af met vuige versnellingen vol knoestige, wrevelige gitaarlijnen. Een prima performance.
De headliner is natuurlijk het Britse gothic/doom/deathmetalinstituut Paradise Lost. De groep heeft aardig wat airmiles verzameld, want eerder deze maand stond het vijftal nog op de planken in India, Australië, China en Japan. Drie dagen voor het optreden op Samhain trad de formatie rondom frontman Nick Holmes nog op in Thailand. Van een jetlag is echter weinig te merken. Holmes blijkt goed gemutst én is goed bij stem. De sfeer zit er direct goed in. Het zal daarbij helpen dat de groep al vroeg in de setlist enkele oude klassiekers speelt, waaronder Gothic en The Last Time (afkomstig van Draconian Times). Tussen die legendarische tracks valt op dat ook een relatief recenter nummer als het titelnummer van Faith Divides Us - Death Unites Us (2009) zeer goed uit de verf komt. Drummer Jeff Singer is van de rest van de band gescheiden door een plexiglas-opstelling. Het ziet er misschien niet heel 'metal-verantwoord' uit, maar het scheelt wel een slok op een borrel qua totaalgeluid, want het mooie, gelaagde gitaarwerk komt veel meer tot zijn recht. Paradise Lost houdt de vaart er goed in met een gebalanceerde setlist, waarin oud en nieuw harmonieus samengaan en de band alle kanten van zichzelf laat horen. Met uitstekende uitvoeringen van de nieuwere tracks Ghosts (afkomstig van Obsidian) en het stoere Silence Like The Grave van de meest recente telg Ascension komt er een waardig einde aan een sterke editie van Samhain. Het is jammer dat deze mooie locatie niet meer gebruikt gaat worden voor het festival, maar gelukkig blijft het festival wel bestaan. In april kunnen de liefhebbers terecht in Antwerpen.
