De Nederlandse melodieuze hardcoreband Howlett mag vanavond het voorprogramma verzorgen. Ik heb nog niet eerder van deze groep gehoord en ook online is er weinig informatie te vinden over de mannen, behalve dat ze geïnspireerd zijn door “nerdcultuur", wat dat dan ook moge betekenen. Het viertal heeft een sympathieke uitstraling. Zo benadrukt de zanger een keer of vijf hoe vet hij het vindt dat de zaal op een dinsdag afgeladen vol is (wat overigens een behoorlijk optimistische lezing is). Het enthousiasme staat in schril contrast met de persoonlijke ellende die de bandleden voor de kiezen hebben gekregen en in hun nummers hebben verwerkt. Zo wordt een nummer opgedragen aan de aan kanker overleden vrouw van de gitarist. Het publiek is verrassend gemêleerd – naast de oude garde zijn er ook veel jonkies te vinden, die enthousiast aan het pogoën en dansen zijn, tot grote goedkeuring van de frontman. Muzikaal gezien houdt het materiaal niet over. De nummers rammelen, worden gekenmerkt door vaak wat houterig uitgevoerde beatdowns en blinken zeker niet uit qua originaliteit, maar Howlett heeft in ieder geval het hart op de juiste plek.
Het publiek komt vanavond echter natuurlijk maar voor één groep: de Orange Country-legendes Ignite. Hoewel het bezoekersaantal niet veel hoger zal liggen dan in Drachten (rond de honderdvijftig), oogt het behoorlijk vol door de bijzondere opstelling met de band die tussen het publiek staat. Dat gaat in het begin nog bijna mis, want zanger Eli Santana struikelt in het donker over een kabel en komt ten val. Gelukkig komt hij met de schrik vrij en kan hij er zelf ook wel om lachen. De band trapt af met de klassieker Veteran, afkomstig van het succesalbum A Place Called Home (2000) en eigenlijk is het vanaf die aftrap één groot feest. Het publiek reageert buitengewoon enthousiast, waardoor de bandleden er zelf ook steeds meer plezier in krijgen.
De nadruk van de set ligt op de publieksfavoriet Our Darkest Days (2006), destijds nog met frontman Zoli Téglas in de gelederen. Santana blijkt echter ook het oudere werk uitstekend te kunnen vertolken. Zijn melodieuze stemgeluid komt dicht in de buurt bij dat van Téglas. Helaas is de zang tijdens het eerste gedeelte van het optreden minder goed te horen. Tijdens heerlijke uitvoeringen van Poverty For All en Let It Burn zorgt het publiek voor de refreinen, tot groot genoegen van de bandleden. Het hek gaat helemaal van de dam bij het opzwepende Bleeding. De band dirigeert het publiek nog wat meer naar voren, zodat we vrijwel op de band geplakt staan. Vanaf de eerste noten ontvlamt de zaal in een kolkende en euforisch meezingende massa.
Het meest recente, titelloze album komt er eigenlijk wat bekaaid vanaf. En hoewel een nummer als The Butcher In Me (opgedragen aan eenieder die een negatief persoon uit zijn leven wil snijden) prima past in het oeuvre van de band, reageert het publiek toch iets terughoudender. Ignite lijkt dan ook goed aan te voelen dat de oudere albums de meeste fans hebben. De mannen benoemen de rijke historie van Maastricht en geven aan dat ze hier al sinds hun eerste ep graag komen. En om hun affiniteit met Nederland verder te benadrukken, wordt de korte knaller Know Your History opgedragen aan de Nederlandse hardcorelegende Onno Cro-Mag.
Zo zorgt Ignite op een grauwe dinsdagavond voor een heerlijk, zweterig feestje. Het enige minpunt is eigenlijk dat de band als headliner net een uurtje speelt. Hoewel om tien uur alweer buiten staan op een doordeweekse dag ook zijn voordelen heeft, valt de speelduur toch wat tegen gezien de hoeveelheid topnummers die de band in zijn rugzak heeft. Gelukkig krijgen we na het luidkeels meegezongen Fear Is Our Tradition nog wel een toegift. Het akoestische Live For Better Days wordt prachtig vertolkt en wordt wederom door veel mensen meegezongen. Een mooi moment van verbroedering ter afsluiting! Zo kan iedere aanwezige met een grote glimlach terugkijken op dit energieke optreden vol klassiekers.
