Het blijft indrukwekkend om Vera in Groningen te betreden. De concertzaal ademt historie. Hier stonden ooit U2, Pearl Jam, Slayer, Editors, Soundgarden en Nirvana. Op de wand prijken de Vera-pollwinnaars, waaronder Prong, Rollins Band, Godspeed You! Black Emperor en Otoboke Beaver. Ooit was Vera een studentenvereniging (Veri Et Recti Amici, oftewel Ware En Oprechte Vrienden), maar inmiddels is het een concertpodium, dat gerund wordt met meer dan tweehonderd vrijwilligers.

Het is een grote eer voor Psychonaut om hier te mogen spelen. De mannen tonen zich dan ook dankbaar en belonen het reeds aanwezige publiek met bovengemiddelde post-metal, die de grenzen van het genre overschrijdt. De muziek bevat de verwoestende kracht van post-metal à la Amenra en Cult Of Luna, maar bevat ook rustigere en melodieuze passages die aan Gojira, Mastodon, Tool, The Ocean en Dvne doen denken. Vanwege die interessante mengelmoes blijven de composities interessant, zoals het goed opgebouwde Interbeing en All I Saw As A Huge Monkey, mede vanwege het fraaie gitaarspel van Stefan de Graef, die ook nog eens een positieve indruk maakt met zijn zang.

Datzelfde geldt voor bassist Thomas Michiels. Beide heren stuwen elkaar naar grotere hoogte, samen met de krachtig drummende Nederlander Harm Peters. De drie maken geluid alsof er vijf man op het podium staan. Indrukwekkend. Onder gejuich verschijnt Stefanie Mannaerts van Brutus ook nog even achter de microfoon aan het begin van Violate Concensus Reality, maar haar bijdragen staan helaas te zacht in de mix en de uitvoering mist in zijn algemeenheid de subtiliteit van het origineel. Laat dat het enige smetje zijn op een verder uitstekend optreden van Psychonaut, dat vandaag veel indruk en vrienden maakt. (Jeffrey)

Wat is Unison Life (2022) toch een belangrijke plaat voor Brutus. Waar debuutalbum Burst (2017) en opvolger Nest (2019) al goed werden ontvangen en zorgden voor een aardige fanbase, zet Unison Life de deuren wagenwijd open voor het grote publiek. In de corona-tijd had het Belgische drietal alle tijd om de muziek te perfectioneren en dat is duidelijk merkbaar aan het eindresultaat. Een enorm aantal lovende recensies was het gevolg en de plaat vond ook zijn weg in verschillende jaarlijsten. Het is dus niet onlogisch dat de twee mannen en vrouw vandaag zorgen voor een uitverkocht Vera.

Een belangrijke rol in Brutus is weggelegd voor zangeres en drumster Stefanie Mannaerts en dat valt meteen te merken aan de podiumopstelling. Haar drumstel is aan de zijkant van het podium neergezet zodat er een goede connectie met het publiek gemaakt kan worden. Bij aanvang van het optreden komen gitarist Stijn Vanhoegaerden en bassist Peter Mulders als eerste het podium op en nemen hun posities in naast het drumstel. Wanneer ook Stefanie zich erbij voegt, wordt er meteen fel geopend met Liar. Het geluid moet nog even zijn juiste afstelling vinden, maar het drietal maakt wel meteen indruk. De opzwepende gitaarriffs, het stuwende drum- en baswerk en de heldere zang zorgen ervoor dat het publiek er meteen de aandacht bij heeft. Wat opvalt is dat de zang dezelfde kracht heeft als op plaat, tot aan de rauwe snikken en nuances aan toe.

De setlist concentreert zich logischerwijs veel op het materiaal van Unison Life, maar er komt ook met regelmaat oud werk voorbij. In het begin trapt Brutus het gaspedaal lekker in met het snelle en korte Horde II, terwijl daarna verrassend vroeg het ingetogen War al voorbij komt. Het is vooral de harde omslag halverwege de track die imponeert en meteen al zorgt voor een vroeg hoogtepunt. Ook het heerlijk nostalgisch klinkende Victoria mag zich daartoe rekenen en kan op veel bijval van het publiek rekenen.

Het middenstuk van de show bevat alleen nieuwe nummers. Miles Away krijgt een ijzersterke vertolking, waarbij de krachtige uithalen van Stefanie Mannaerts opvallen, alsmede de hard invallende gitaarriffs van Stijn Vanhoegaerden. Wat wel merkbaar is tijdens het optreden, is dat er weinig op het podium gebeurt. De spotlights staan veelal gericht op de drummende vocaliste, waardoor de gitaarspelers een beetje buiten beeld vallen. Doordat Stefanie gebonden is aan haar plek achter haar drumstel, mis je een beetje beweging en reuring op het podium. Het zorgt ervoor dat de energie niet helemaal overvloeit naar de zaal en het publiek ook vooral blijft kijken, maar niet al te veel in beweging komt. Pas aan het einde van de set ontstaat een pit. Laat dat dan ook het enige puntje zijn. De muziek spreekt voor zich en met sterke tracks als What Have We Done en Desert Rain houdt het drietal het publiek meer dan geboeid. Ook het afsluitende encore imponeert, waarbij als verrassing Stefan de Graef tijdens Dust nog mee komt zingen. Na Sugar Dragon is het optreden helaas voorbij en verlaat Brutus onder terecht luid applaus en gejoel het podium. Zowel de band als het publiek kunnen dan ook terugkijken op zeer sterk optreden. (Marcel)

Setlist Brutus:
1. Liar
2. Horde II
3. War
4. Victoria
5. Justice De Julia II
6. Miles Away
7. Brave
8. Storm
9. What Have We Done
10. Desert Rain
11. Space
12. Dust
13. Sugar Dragon

Setlist Psychonaut:
1. Halls Of Amenti
2. All Your Gods Have Gone
3. Interbeing
4. All I Saw As A Huge Monkey
5. Violate Consensus Reality
6. The Fall Of Consciousness