De band heeft geen support meegenomen, dus vanavond draait alles om W.A.S.P. Als een echte diva laat Blackie Lawless vervolgens een uitverkocht Hedon een half uur wachten voordat de mannen het podium opgelopen komen. De aankleding van het podium is echter indrukwekkend. Het grote, massieve skelet-statief, die dient als microfoonstandaard voor de zanger, staat pontificaal in het midden en als aankleding hangen er overal vlaggen en schedels. Er wordt fel afgetrapt met een ingekorte versie van On Your Knees van het naar de band vernoemde debuutalbum uit 1984 en daarvan komen ook meteen verkorte versies van The Flame en The Torture Never Stops voorbij, aangevuld met Inside The Electric Circus. Als een aan elkaar geplakte medley volgen de tracks elkaar naadloos op en band raast er vol snelheid doorheen.

Perfect is het echter niet in het begin. Vooral het geluid laat bij de eerste songs nog wat te wensen over. De drums en bas overheersen vooral, waardoor de gitaarriffs en de zang wat wegvallen. Gelukkig verbetert dit al snel. Daarnaast komen de bandleden nog een beetje stroef voor de dag. De energie van de nummers wordt dan ook niet maximaal overgedragen op het publiek en dit reageert, op enkelingen na, vooral tam. De vocalen van de inmiddels al zesenzestig-jarige Lawless klinken daarentegen heel erg scherp en goed. Wellicht zo goed dat de vraag regelmatig opkomt of er geen hulpmiddeltje aan te pas is gekomen.

Na een begin met snelle krakers en een prima uitvoering van het heerlijke Wild Child is het vervolgens tijd om klassieker The Crimson Idol (1992) uit te lichten. Zoals de flamboyante vocalist vanavond aanhaalt, heeft deze plaat zijn dertigjarige jubileum ook al gehaald en dat wordt geëerd met een erg sterke uitvoering van The Idol. Het is vooral de uitgesponnen, fantastische gitaarsolo van Doug Blair die indruk maakt. Inmiddels is de podiumaankleding ook wat gewijzigd en hebben een aantal vlaggen plaatsgemaakt voor videoschermen, waarop begeleidend beeldmateriaal te zien is, wat het geheel nog indrukwekkender maakt. Na The Idol weet ook het epische The Great Misconception Of Me te imponeren, waarna Chainsaw Charlie (Murders In The New Morgue) voor het eerst vanavond voor echte publieksparticipatie zorgt. Iets wat Blind In Texas nog voorzichtig weet door te zetten. Toch is het duidelijk aan de frontman te zien dat het gebrek aan enthousiasme hem irriteert, al is dat hemzelf ook aan te rekenen, want op een paar korte, weinig spontane ingestudeerde praatjes na, zorgt hij ook voor weinig interactie en is hij ook niet de levendige entertainer van weleer.

Na een ietwat te lange pauze komen de mannen nog terug met een afsluitende toegift. Het omstreden Animal (Fuck Like A Beast) wordt ingeleid met een vermakelijk filmpje, dat ingaat op de controverse die het lied teweegbracht en de strijd die de organisatie Parents Music Resource Center (onder leiding van Tipper Gore) aanging en uiteindelijk ervoor zorgde dat de Parental Advisory-stickers op albums kwamen. (Voor wie dat verhaal niet kent, een aanrader om eens op te zoeken). Vervolgens is het The Real Me (een cover van The Who) en I Wanna Be Somebody die de avond feestelijk afsluiten.

Het inmiddels eenenveertig-jarige jubileumfeest van W.A.S.P. wordt gevierd met een heerlijke setlist vol met krakers uit de vroegere jaren van de band. Daar valt niet over te klagen. Desondanks zal deze show niet de boeken ingaan als legendarisch. De kwaliteiten van de muzikanten spreken voor zich en allen spelen voortreffelijk, maar toch weet het optreden nergens echt te vlammen. Of dat nou ligt aan het ontbreken van een voorprogramma, het statische publiek of de weinig spontane houding van Lawless, is de vraag. Het zorgt helaas wel voor een kleine teleurstelling op een verder prima, maar ook een erg korte, avond.

Setlist W.A.S.P.:
1. On Your Knees
2. The Flame
3. The Torture Never Stops
4. Inside The Electric Circus
5. L.O.V.E. Machine
6. Wild Child
7. The Idol
8. The Great Misconception Of Me
9. Chainsaw Charlie (Murders In The New Morgue)
10. Blind In Texas
11. Animal (Fuck Like A Beast)
12. The Real Me (The Who-cover)
13. I Wanna Be Somebody