Na een stilte van twaalf jaar keert Life Of Agony eindelijk terug met nieuw studiomateriaal. Live was de formatie veelvuldig nog te zien op diverse podia, maar nieuwe muziek bleef al die tijd uit. In de lange tijd tussen Broken Valley (2005) en het kersverse album A Place Where There's No More Pain is er veel gebeurd met de formatie. Het meest opvallende is natuurlijk de transformatie van vocalist Keith Caputo naar vocaliste Mina Caputo. Keith was altijd al een gekwelde ziel en hij wist zijn leed prima om te buigen in indrukwekkende teksten. Daar is op A Place Where There's No More Pain weinig sprake van. Mina en haar mannen komen vooral met een plaat die erg flets aanvoelt.

Nu heeft Life Of Agony ook nooit zijn baanbrekende debuutalbum River Runs Red (1993) weten te overtreffen en wat dat betreft is de band op plaat alleen maar met de jaren minder gaan presteren. Niet dat Ugly en Soul Searching Sun slecht zijn, verre van zelfs, maar toch is het allemaal een pak minder dan de legendarische eerste plaat. Laatste wapenfeit Broken Valley mag echter als hekkensluiter gelden, al doet A Place Where There's No More Pain een goede poging om dit te overtreffen. De bezieling lijkt volledig te missen, instrumentaal wordt er weinig bijzonders gepresenteerd en na een nog vrij aardig begin zakt het geheel op het einde in als een plumpudding.

Wat dat betreft zet de gelijknamige titelsingle je op het verkeerde spoor. De band klinkt hier fris en enthousiast en komt met een sterk uptempo refrein. Hierin is ook meteen te horen dat met de transformatie, Mina ook een stuk anders is gaan klinken. De kenmerkende luide, holle stem heeft plaatsgemaakt voor een hogere/zachtere zang. Hierbij valt op dat Caputo ook een stuk melodieuzer is gaan zingen. Ook muzikaal heeft de band een verschuiving doorgemaakt. Het karakteristieke geluid uit de begindagen wordt nog wel eens aangewend, maar waar eerder de link met Stone Temple Pilots al gelegd kon worden, wordt deze nu helemaal duidelijk (World Gone Mad). Ook zijn er veelvuldig invloeden van Alice In Chains te vinden en dan vooral qua slepend gitaarwerk.

Zoals gezegd begint A Place Where There's No More Pain best aardig. Meet My Maker en Right This Wrong zijn misschien weinig opzienbarende songs, ze liggen wel vrij lekker in het gehoor. In Dead Speak Kindly experimenteert de formatie en dan vooral met de zang van Mina. Dit resulteert in een schaapachtige echozang, die ondanks de link met het nummer, niet goed overkomt. Het refrein daarentegen weet het geheel wel weer omhoog te trekken. De beste tracks vind je daaropvolgend (A New Low en World Gone Mad). Ook hier zet de band niets wereldschokkends neer, maar is er wel wat meer bezieling en heeft vooral World Gone Mad een heerlijke groove. Het is pas hierna dat de groep een fikse neerwaardse spiraal laat horen. Tragische nummers die niet vooruit zijn te branden, vol zitten met herhaling met als dieptepunt de melancholische afsluiter Little Spots Of You.

Dat is jammer want na een stilte die zo lang heeft geduurd, mag je best wat meer verwachten van Life Of Agony, maar A Place Where There's No More Pain klinkt vooral erg standaard. Na een lekker begin kakt het album in en dooft het als een nachtkaars. Het blijft gelukkig allemaal acceptabel, maar de aandacht verslapt steeds meer naarmate het schijfje zijn einde nadert. En voor een plaat met maar tien tracks is dat geen goed teken. Daarentegen weten nummers als Meet My Maker, A Place Where There's No More Pain, A New Low en World Gone Mad de fans waarschijnlijk wel blij te maken en zullen die het ongetwijfeld live ook goed doen. Het kan echter beter en het is zonde dat de bezieling die de groep op het podium duidelijk wel heeft, niet zijn weg heeft gevonden naar de plaat.

Tracklist:
1. Meet My Maker
2. Right This Wrong
3. A Place Where There's No More Pain
4. Dead Speak Kindly
5. A New Low
6. World Gone Mad
7. Bag Of Bones
8. Walking Catastrophe
9. Song For The Abused
10. Little Spots Of You