Bands van de Tee Pee Records-stal zijn meestal goed vertegenwoordigd op het Roadburn-festival. Tijdens de 2017-editie mogen we ons verblijden met een optreden van het Amerikaanse Joy. Deze groep uit San Diego brengt in 2012 haar zelfgetitelde debuut uit en in 2014 Under The Spell Of Joy. Op laatstgenoemde brengt dit powertrio langere heavy psych-nummers ten gehore die het net zoals stadsgenoot Earthless moeten hebben van hun jammende karakter. Met het vorig jaar verschenen Ride Along! gooit de band het over een iets andere boeg. Dit album herbergt een elftal bondige songs waar het speelplezier en de energie vanaf spat.
De liedjes op Ride Along! zijn voorzien van een tot in de puntjes uitgevoerd vintage-geluid. De Zuid-Californiërs hebben duidelijk gespiekt bij proto-metalband Blue Cheer, maar ook flarden van het geluid van Cream en Jimi Hendrix zijn terug te horen. Over de gehele plaat is de zang van Zachary Oakley voorzien van een megafoon-vocal-effect. Iets wat in combinatie met het hoge tempo, de hysterische gitaarsolo’s en ontspoorde orgelstukken de songs behoorlijk intens maakt. Voor de luisteraar kan Ride Along! de eerste luisterbeurten zeker een flinke pil zijn. Toch is de kans groot dat Joy je na de gewenningsperiode weet te pakken. De tracks zitten namelijk goed in elkaar. I’ve Been Down (Set Me Free), Evil Woman, Help Me, Red White & Blues en de titeltrack; het zijn aanstekelijke composities die je simpelweg vaker wilt gaan beluisteren.
Met de ZZ Top-cover Certified Blues doet Joy een schot in de roos. Een mooie vertolking van een song die op het lijf van deze band geschreven lijkt te zijn . De heavy psych-scene van ‘America's Finest City’ is blijkbaar een knusse, want deze release kent gastoptredens van Earthless-drummer Mario Rubacala en gitaristen Parker Griggs (Radio Moscow) en Brendan Dellar (Sacri Monti), allen uit San Diego. Waar de hoge energie in de muziek van Joy aan de ene kant te zien is als een pluspunt, is het anderzijds ook een valkuil. Bij vlagen lijkt de groep zichzelf voorbij te spelen en ontbreekt het de plaat aan een welkom rustpunt. Peyote Blues en Gypsy Mother’s Son laten horen dat Joy wel degelijk uiteenlopendere composities kan schrijven. Toch weten beide tracks nog niet de benodigde balans in het songmateriaal te brengen.
Hoewel Ride Along! zeker een stap vooruit is voor Joy, is de band er nog niet. Wanneer dit trio haar geluid wat meer weet uit te bouwen en meer balans in het songmateriaal brengt, komt het vast goed. Hoogstwaarschijnlijk hoeven we niet lang op nieuwe songs te wachten, want het is de bedoeling dat album nummer vier dit jaar al zal verschijnen.
Tracklist:1. I’ve Been Down (Set Me Free)
2. Misunderstood
3. Evil Woman
4. Going Down Slow
5. Certified Blues (ZZ Top-cover)
6. Help Me
7. Red, White & Blues
8. Peyote Blues
9. Ride Along
10. Gypsy Mother’s Son
