Enquête

Er komt een vervolg op de mockumentaire This Is Spinal Tap (1984). Wat is jouw favoriete scène of grap uit de originele film?

band rolt tussenraam omhoog om limousinechauffeur niet te horen
douanecontrole op het vliegveld
exploderende drummer(s)
grote cocon met Derek erin weigert tijdens concert te openen
Jeanine, David's vriendin, wordt de nieuwe bandmanager
Lick My Love Pump songtitel
miniatuursandwiches en andere backstageklachten
na vertrek Nigel gaat Spinal Tap free-form jazz spelen
Nigel verbiedt Marty om zelfs maar naar zijn gitaar te wijzen
optreden op militaire vliegbasis
poppenshow staat boven Spinal Tap op billboard
Shit Sandwich en andere albumrecensies
signeersessie in platenzaak
Spinal Tap maakt glorieuze comeback (in Japan)
Spinal Tap verdwaalt in gangenstelsel richting het podium
Stonehenge-monument maakt zijn livedebuut
uitvoering van Big Bottom
uitvoering van Gimme Some Money
uitvoering van Heavy Duty
uitvoering van Hell Hole
uitvoering van (Listen To The) Flower People
uitvoering van Tonight I'm Gonna Rock You Tonight
versterker die naar elf gaat
zwarte albumhoes van Smell The Glove
een andere scène of grap, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

    20 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Hangman's Chair, An Evening With Knives en Lifelong
  • King 810, Afterlife, Yavid, Born A New en 3 Eyed Kids
  • Oranssi Pazuzu, Deafkids en Sturle Dagsland
  • 21 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Manticora
  • 22 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Electric Callboy, Blind Channel en One Morning Left
  • King Satan en Splinterbomb
  • Stake en Cloudsurfers
  • 23 mei:
  • Meshuggah
  • Wolfmother
  • 24 mei:
  • Midnight en Night Demon
  • Russian Circles
  • 25 mei:
  • Korn, Fever 333 en 3 Eyed Kids
  • The Night Flight Orchestra
  • 26 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Mayhem en Mortiis
    20 juni:
  • Five Finger Death Punch en Megadeth
  • Social Distortion
  • Spiritbox, InVisions en Tigress
Kalender
Vandaag jarig:
  • Allan Johnson (Exciter) - 63
  • Cristiano Migliore (Lacuna Coil) - 51
  • Daniel Sundbom (Persuader) - 44
  • Luca D'Angelo (Daedalus) - 45
  • Martin Lopez (Opeth) - 44
  • Mikael Stanne (Dark Tranquillity) - 48

Vandaag overleden:
  • Twan Fleuren (Legion Of The Damned) - 2011
Review

Joy - Ride Along!
Jaar van release: 2016
Label: Tee Pee Records

Joy  - Ride Along!

Bands van de Tee Pee Records-stal zijn meestal goed vertegenwoordigd op het Roadburn-festival. Tijdens de 2017-editie mogen we ons verblijden met een optreden van het Amerikaanse Joy. Deze groep uit San Diego brengt in 2012 haar zelfgetitelde debuut uit en in 2014 Under The Spell Of Joy. Op laatstgenoemde brengt dit powertrio langere heavy psych-nummers ten gehore die het net zoals stadsgenoot Earthless moeten hebben van hun jammende karakter. Met het vorig jaar verschenen Ride Along! gooit de band het over een iets andere boeg. Dit album herbergt een elftal bondige songs waar het speelplezier en de energie vanaf spat.

De liedjes op Ride Along! zijn voorzien van een tot in de puntjes uitgevoerd vintage-geluid. De Zuid-Californiërs hebben duidelijk gespiekt bij proto-metalband Blue Cheer, maar ook flarden van het geluid van Cream en Jimi Hendrix zijn terug te horen. Over de gehele plaat is de zang van Zachary Oakley voorzien van een megafoon-vocal-effect. Iets wat in combinatie met het hoge tempo, de hysterische gitaarsolo’s en ontspoorde orgelstukken de songs behoorlijk intens maakt. Voor de luisteraar kan Ride Along! de eerste luisterbeurten zeker een flinke pil zijn. Toch is de kans groot dat Joy je na de gewenningsperiode weet te pakken. De tracks zitten namelijk goed in elkaar. I’ve Been Down (Set Me Free), Evil Woman, Help Me, Red White & Blues en de titeltrack; het zijn aanstekelijke composities die je simpelweg vaker wilt gaan beluisteren.

Met de ZZ Top-cover Certified Blues doet Joy een schot in de roos. Een mooie vertolking van een song die op het lijf van deze band geschreven lijkt te zijn . De heavy psych-scene van ‘America's Finest City’ is blijkbaar een knusse, want deze release kent gastoptredens van Earthless-drummer Mario Rubacala en gitaristen Parker Griggs (Radio Moscow) en Brendan Dellar (Sacri Monti), allen uit San Diego. Waar de hoge energie in de muziek van Joy aan de ene kant te zien is als een pluspunt, is het anderzijds ook een valkuil. Bij vlagen lijkt de groep zichzelf voorbij te spelen en ontbreekt het de plaat aan een welkom rustpunt. Peyote Blues en Gypsy Mother’s Son laten horen dat Joy wel degelijk uiteenlopendere composities kan schrijven. Toch weten beide tracks nog niet de benodigde balans in het songmateriaal te brengen.

Hoewel Ride Along! zeker een stap vooruit is voor Joy, is de band er nog niet. Wanneer dit trio haar geluid wat meer weet uit te bouwen en meer balans in het songmateriaal brengt, komt het vast goed. Hoogstwaarschijnlijk hoeven we niet lang op nieuwe songs te wachten, want het is de bedoeling dat album nummer vier dit jaar al zal verschijnen.

Tracklist:
1. I’ve Been Down (Set Me Free)
2. Misunderstood
3. Evil Woman
4. Going Down Slow
5. Certified Blues (ZZ Top-cover)
6. Help Me
7. Red, White & Blues
8. Peyote Blues
9. Ride Along
10. Gypsy Mother’s Son

Score: 78 / 100

Reviewer: Hugo
Toegevoegd: 11 februari 2017

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2022 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.