In 2014 werd ik volledig van mijn sokken geblazen door Emptiness met zijn Nothing But The Whole. De Belgen brachten een waanzinnig sterk album uit dat progressieve blackened death naar een nieuw niveau tilde. Mijn enthousiasme voor deze nieuwe release was dan ook niet voor de poes.

Het in januari verschijnende Not For Music is in de eerste luistersessie dan ook ietwat teleurstellend. Maar dat krijg je met hoge verwachtingen. Het album is wat minder agressief en meer ambient; atmosferisch zo je wilt. Dat komt vooral doordat er minder ruimte voor gitaarriffs en double bass is. En dat is wel een gemis.

Het dreigende, nihilistische sfeertje is echter gebleven. De karakteristieke, bezwerende, hardop gefluisterde vocalen vormen daarbij de leidraad waarlangs de shoegazende gitaren hun zwartmetalen klanken tergend uit de speakers laten druipen. Traag slepende onheilspellende ambient soundscapes vullen de ruimte met grauwe as en duisternis.

Voeg daar een toefje postmetal aan toe en je hebt het wel zo'n beetje te pakken. Op papier dan, want deze schijf klinkt vooral anders. En anders is goed. Emptiness is als een oase in de woestijn. Of eigenlijk meer een verkoelende, grauwgrijze wolk in die woestijn; mist, een plotseling opstekende zandstorm. Het is die naargeestige sfeer die de band toch wel het meest karakteriseert. Prettig!

Na een tiental luisterbeurten heeft de aanvankelijke teleurstelling plaatsgemaakt voor tevredenheid. Not For Music is niet zo retesterk als Nothing But The Whole is. Het slaat je niet voor je smoel. Maar wie eens wat anders wil horen, duikt deze plaat eens op uit de krochten van de platenbak. Onze zuiderburen brengen ons een welkome afwisseling in de zee van dertien in een dozijn metalreleases waar onze burelen mee volgesmeten worden. Waarvoor dank!

Tracklist:
1. Meat Heart
2. It Might Be
3. Circle Girl
4. Your Skin Won't Hide You
5. Digging the Sky
6. Ever
7. Let It Fall