De Canadese blackmetalscene (en dan met name de scene in Quebec) is dan wellicht niet de grootste, maar wel een van de meest interessante. Gris, Sombres Forêts, Forteresse en Monarque (die overigens allemaal onderdak hebben gevonden bij Sepulchral Productions) hebben de laatste jaren geweldig werk afgeleverd. Ondanks de verschillende muzikale accenten zijn ook de overeenkomsten goed hoorbaar. Al deze bands slagen erin om agressieve, bij vlagen ziedende black metal te versmelten met melancholische en folkloristische elementen. Neige Et Noirceur is een van de langst meedraaiende bands die bij dit ensemble hoort.

De ambient black metal van dit eenmansproject van de heer Zifond draait al sinds 2005 mee, hoewel het tot 2009 duurde voordat het debuutalbum Crépuscule Hivernal Sans Fin Sur Les Terres De La Guerre in de schappen lag. Met Les Ténèbres Modernes is de Canadees toe aan plaat nummer vijf, hoewel er tussentijds ook een stroom aan demo’s, split-releases en ep’s is verschenen. We hebben dus met een productief baasje te maken. Helaas is Les Ténèbres Modernes niet het beste werk van Neige Et Noirceur. Terwijl het oude werk nog sterk in de richting van Darkspace en met name Paysage D’Hiver neigde (denk aan een ondoordringbare wervelstorm aan ruizige black metal op een bed van kille keyboardklanken), kiest Zifond op dit album voor een andere aanpak. De snelheid is gebleven, maar de sfeer is ditmaal heel anders.

De verandering qua sfeer zal ongetwijfeld te maken hebben met de thematiek van Les Ténèbres Modernes. Het album richt zich op de Eerste Wereldoorlog. De mechanische en verstikkende sound representeert het moderne en tegelijkertijd uitzichtloze karakter van deze oorlog. Een andere verandering is dat Schimaera (Chimère Noire) de vocalen voor zijn rekening neemt. Het voornaamste probleem dat ik heb met Les Ténèbres Modernes is het wat fragmentarische karakter. Normaliter gaat het motto ‘overdaad schaadt’ op voor bands die menen ellenlange albums te moeten schrijven, maar Les Ténèbres Modernes lijdt aan het tegenovergestelde euvel. De krap veertig minuten speelduur en de relatief korte nummers voorkomen dat je als luisteraar echt in de sfeer wordt meegezogen.

De eerste twee nummers behoren meteen tot het beste materiaal van dit album. Opener Si Vis Pacem, Para Bellum doet wat Peste Noir-achtig aan. Battlespirit kan bouwen op enkele machtige riffs, terwijl de ondersteunende keyboards zorgen voor epische sfeer. Daarentegen voelen Walpurgis 1917 en La Saison Des Morts onaf aan. Ook het enorm blikkerige drumgeluid helpt niet echt mee om de ambient black metal van de juiste sfeer te voorzien. Op Les Ténèbres Modernes lijkt vooral de geest van Mütiilation rond te waren (luister maar eens naar La Mécanique De Lucifer en Ciel D’Acier). Vooral de schelle en buitengewoon venijnige strot van Schimaera is daar debet aan.

Hoewel Les Ténèbres Modernes dus niet over de gehele linie even sterk is, is er een aantal erg interessante momenten te vinden. De mengeling tussen industrial, black metal en neoklassiek pakt soms erg goed uit, zoals in Feldgrau, waarin samples van Wagneriaanse opera’s met onheilspellende industrial-klanken samengaan. Afsluiter Adieux is het meest interessante nummer. Het is een mengeling van martial industrial en neoklassiek (à la Arditi), waarbij fragmenten van oude langspeelplaten en nieuwsuitzendingen worden vergezeld van samples van luchtalarmen en mitrailleurgeratel. Een bevreemdend en erg sterk einde van een album dat een aantal boeiende ideeën bevat, maar over het algemeen toch ietwat wisselvallig is.

Tracklist:
1. Si Vis Pacem, Para Bellum
2. Battlespirit
3. Walpurgis 1917
4. La Saison Des Morts
5. La Mécanique De Lucifer
6. Post Mortem
7. Ciel D'acier
8. Felgrau
9. Des Spectres
10. Adieux