Of dat weinig is, is aan de luisteraars. Want ik kan me best voorstellen dat veel metalfans hier helemaal niks mee kunnen. Minotaur concentreert zich namelijk nog steeds op een mix van ouderwetse speed metal en snelle thrash. Zoals Destruction op Infernal Overkill en Living Death ten tijde van Metal Revolution. Die bands reken ik tot mijn favorieten, dus Beast Of Nations had gesneden koek kunnen zijn. Inderdaad, had kunnen zijn. Persoonlijk ben ik niet zo onder de indruk van dit schijfje. Normaal gesproken heb ik niet veel moeite met een gedateerde sound, maar hier ligt het er zo dik bovenop, dat het bijna parodisch aandoet. Gitarist en ritmesectie doen bovendien te weinig moeite om echt strak te spelen. Dat geeft de muziek een wild karakter. Leuk en aardig, maar niet als de riffs zo oersimpel zijn. In vergelijking met sommige gitaarpartijen op deze plaat zijn de riffs van bijvoorbeeld Exciter progressief.
Waar ik minder moeite mee heb, is de zang van Andi Richwien. Luidkeels verkondigt hij dood en verderf, hel en verdoemenis. Zijn giftige strot vormt de smaakmaker op het plaatje. Misschien niet zo smerig en vilein als Thorsten Bergmann (Living Death), maar wel met de juiste dosis agressie. Zodoende krikt hij het niveau van deze niet al te opzienbarende ep nog een beetje op.
Dit is eigenlijk typisch zo'n plaatje die je na aanschaf twee of drie keer opzet. Vervolgens geeuw je een keer en haal je je schouders op. Waarna je het vinyl of de cd in de kast zet, om het kleinood daar te laten verstoffen. Minotaur is in zekere zin een negatief gevolg van de hele thrashrevival. Niet alleen goede bands proberen het weer, maar ook groepen die in het verleden niets voorstelden, pakken de instrumenten weer op. Met dit soort overbodige toestanden tot gevolg. Dat moet zelfs de meest verstokte patchjas me waarschijnlijk nageven. Foeilelijke hoes trouwens.
Tracklist:
1. 27 Dead
2. Beast Of Nations
3. Ignite Me
4. Skipping The Sin
.jpg){kind=small}
.jpg){kind=small}
