Wicked Maraya, wie kent ze nog? Weinig mensen, vrees ik. En toch heeft deze band wat mij betreft een klassieker uitgebracht. Het album Cycles uit 1994, tegenwoordig vaste klant in menig koopjesbak. Prima, want zo kan de liefhebber van duistere en enigszins progressieve metal een absolute wereldplaat voor slechts een paar euro in huis halen. Dat geldt eveneens voor de twee albums die de groep in de late jaren negentig onder de naam Maraya uitbrengt. Een stuk moderner dan Cycles en misschien niet zo memorabel, maar beslist gaaf.

Veel gaver is eigenlijk dat Wicked Maraya weer bij elkaar is. Onder de oude naam. En Lifetime In Hell is het eerste wapenfeit. Geen echt nieuwe cd overigens, maar een album met songs die oorspronkelijk voor het debuut bedoeld zijn. Een debuut dat door faillissement van het toenmalige label nooit uitgebracht is. Het is een lullige geschiedenis. De band neemt de cd in 1991 op en het album is op dat moment helemaal gereed voor uitgave, maar door problemen die buiten de band spelen, blijven de songs noodgedwongen op de plank. De leden zitten vervolgens niet stil en gaan direct aan de slag met Cycles. Het nummer Johnny van het debuut overleeft de schifting en komt als enige track op de nieuwe cd terecht.

Wie deze schijf een luisterbeurt gunt, hoort wel een beetje waarom de plaat niet alsnog vlot na Cycles in de schappen is verschenen. Lifetime In Hell staat tjokvol jaren tachtig power metal. Een stijl die rond 1991 en 1992 eigenlijk dood en begraven is. Veel meer dan op Cycles verliest de band zich in flitsende solo's, complexe thrashriffs en de expressieve, vrij hoge zang van Lou Falco. Al met al een plaat die geen schijn van kans zou hebben in een tijdperk waarin grungegroepen de scepter zwaaien. Cycles past meer in die tijdsgeest, met die eenvoudige doch doeltreffende riffs, ernstige toonzetting en van franje verstoken composities. Met die aanpassingen heeft de band uit New York het overigens ook niet gered, maar dat terzijde.

Tegenwoordig ligt dat anders. Uitbundige power metal met invloeden uit de progressieve rock en thrash metal mag weer. Reden genoeg voor Wicked Maraya om het album af te stoffen en alsnog op de mensheid af te vuren. Ik kan er kort over zijn. Een geweldig besluit. Lifetime In Hell is anders dan Cycles, maar in compositorisch opzicht nergens minder. De klasse druipt van het songmateriaal af. Wat is het heerlijk om topzanger Falco tekeer horen gaan in Sounds Of Evil of Tomorrow's Child. Heerlijke nummers die ondanks dat ze inmiddels 25 jaar oud zijn behoorlijk relevant en modern klinken. Om te laten zien dat de groep terug is, staat er bovendien een tweetal nieuwe tracks op in de vorm van Fall From Grace en Suicidal Down. Songs die naadloos in het geheel passen. Songs die daarnaast duidelijk maken dat zanger Falco nog niets aan kracht en passie heeft ingeboet.

Het jaar 2016 is nu drie maanden oud en tot nu toe is er al een aantal geweldige platen verschenen. Deze uitstekend geproduceerde plaat kan zo in dat rijtje. Stiekem gaat het natuurlijk om een opgewarmde hap, maar wie de schijf eenmaal draait, maalt daar waarschijnlijk niet meer om. Dit is klasse. Dit is zoals goede US power metal moet klinken.

Tracklist:
1. Sounds Of Evil
2. Lifetime In Hell
3. Tomorrow's Child
4. Crash & Burn (Idiot's Delight)
5. Seizure
6. Johnny
7. The Calling
8. The River Runs Black
9. Blackout
10. Fall From Grace
11. Suicidal Dawn