De term progressieve rock/metal wordt te pas en te onpas gebruikt. Ook bij Metalfan.nl maken we ons er schuldig aan, al is het maar om de lezer een idee te geven in welke hoek hij of zij de muziek moet zoeken. Daar blijken velen namelijk bij gebaat. Maar wat is tegenwoordig nog echt progressief te noemen? Vooruitstrevend en vernieuwend zijn classificaties die je steeds minder tegenkomt. Alle logische combinaties van stijlen zijn namelijk al eens een keer uitgevoerd, toch? Schizoid Lloyd maakt het wel heel erg bont.

De Haarlemse rock-/metalformatie combineert flamenco, (progressieve) rock en metal, reggae, jazz, gabber en avant-garde. Kortom, de schizo’s zijn creatief en avontuurlijk. De eerste ideeën stammen al uit 2004, terwijl de band in 2007 is opgericht. In 2009 verschijnt de ep Virus en daarna is het puzzelen totdat alle ideeën op hun plaats vallen. Want dat is juist de knappe prestatie van deze release. Ondanks de schizofrenie van de muziek, bewaakt het zestal muzikanten de cohesie in de composities. Het levert hoogtepunten op in de vorm van Suicide Penguin, Avalanche Riders en Citizen Herd.

De heren maken het de luisteraar niet makkelijk. In het avant-gardistische Suicide Penguin combineren ze de ritmiek van Leprous, de meerstemmigheid van Queen, de circus-capriolen van Mr. Bungle en nog veel meer. Een genot om naar te luisteren. Op het ene moment zit je te headbangen, een ander moment swingt het de pan uit. Soms zijn de passages kort, maar het past wonderwel in het geheel. De verrassende moves pakken eigenlijk altijd goed uit.

Elke compositie heeft een sterke eigen identiteit. Het filmische piano-intermezzo Film Noir Hero en het flamenco Prodigal Sun zijn de rustpunten. Daartegenover staat de stevige metal, inclusief kerstmisbellen en –melodieën, in Christmas Devil, een nummer waarmee Devin Townsend-fans vast goed uit de voeten kunnen, en de hardcore gabber in Cave Painter. Op de tweede helft van de plaat komt het jarenzeventig-geluid optimaal tot zijn recht, zoals te horen in Amphibean Seer (met reggae-passage).

Er is sprake van een uitstekende productie. Alle instrumenten zijn goed te horen, de metal heeft kracht en de retro-gedeelten hebben een sfeervol karakter. De riffs zijn vaak erg gaaf, zoals die in het begin van Avalanche Riders, dat sfeervol en kalm eindigt en mooi aansluit op het gevarieerde Misanthrope Puppet, met mooi keyboardspel, een rapgedeelte, jazzy solo’s, koorzang en nog veel meer. Ten opzichte van de ep valt op dat de vocale prestaties zijn verbeterd.

The Last Note In God’s Magnum Opus staat gelijk aan weldoordachte kunst. Songs die direct iets aantrekkelijks hebben en ook op lange termijn hun kracht behouden. Hoe vaker je de zeer gevarieerde muziek beluistert, hoe meer details je hoort, zoals het fraaie basspel. Hier zijn beslist vaardige muzikanten aan het werk. Buitengewoon knap hoe ze de verschillende stijlen integreren in de composities. Fans van Diablo Swing Orchestra, Leprous (ten tijde van Bilateral), Mr. Bungle, Devin Townsend en King Crimson geven dit debuutalbum beslist een kans.

Tracklist:
1. Suicide Penguin
2. Christmas Devil
3. Avalanche Riders
4. Misanthrope Puppet
5. Film Noir Hero
6. Amphibian Seer
7. Cave Painter
8. Chicken Wing Swans
9. Citizen Herd
10. Prodigal Son