Voor Apostle Of Solitude is een cruciale tijd aangebroken. Deze Amerikaanse doomsters zijn met Of Woe And Wounds toe aan hun derde plaat. Die derde plaat was vroeger in elk geval degene die tot dan toe de beste moest zijn en daarmee het vertrouwen van je label kon terugbetalen. Die tijden zijn weliswaar veranderd, maar na twee albums die wereldwijd weinig potten gebroken hebben, mag Apostle Of Solitude zichzelf wel eens bewijzen.

Over Of Woe And Wounds zijn goede en minder goede dingen te vertellen. Dat is gebruikelijk en daarom begin ik maar met de positieve kant van de plaat, want ondanks dat ik niet bijster onder de indruk ben geraakt van deze plaat, valt een aantal dingen op. De goede zanger bijvoorbeeld, want Chuck Brown heeft een goede stem. De kenners weten dat hij ooit in The Gates Of Slumber gespeeld heeft en de vergelijking met die band is helemaal zo gek nog niet. Apostle Of Solitude speelt soms leuk met ritmes en samen met Steve Janiak schrijft Chuck soms mooie riffs. Sowieso is de band goed op elkaar ingespeeld en is het niet lastig om te horen dat je hier te maken hebt met een viertal prima muzikanten.

Het vervelende nieuws is dat de muziek ondanks bepaalde kwaliteiten maar slecht blijft hangen. De plaat heeft nauwelijks memorabele momenten. Het jakkert makkelijk naar het einde toe, maar eenmaal daar aangekomen, kan ik me geen enkel hoogtepunt herinneren. Zo degelijk als het klinkt, zo saai is het eigenlijk. Na een tiental keer luisteren groeit er enige voorkeur voor Die Vicar Die en This Mania, maar dat komt vooral omdat de heren hier net een stapje verder gaan dan elders. Het zijn alleen geen doom-anthems die kunnen concurreren met de betere bands in dit genre.

Tracklist:
1. Distance And The Cold Heart
2. Blackest Of Times
3. Whore's Wings
4. Lamentations Of A Broken Man
5. Die Vicar Die
6. Push Mortal Coil
7. This Mania
8. Siren
9. Luna
10. Distance And The Cold Heart (Reprise)