Het is zover lieve fans: Sonata Arctica heeft besloten terug te keren naar haar power metal roots. Hiermee wil ik niet zeggen dat het door mij zeer geliefde voorlaatste album Stones Grow Her Name niet klonk als een power metal album, maar de kenmerkende riffs, virtuoze toetsensolo's en voortrazende dubbele basdrums die de band in eerste instantie zo groot hebben gemaakt, komen op het nieuwe Pariah's Child in dermate grote hoeveelheden voor, dat het hier toch iets eerlijker voelt om te spreken van een terugkeer naar de roots. Nou ja, dat en het feit dat de bandleden het zelf ook toegeven in de bijgeleverde biografie.

Dit betekent overigens niet dat de band alle nieuwgevonden creativiteit van de latere albums compleet heeft laten varen, want er zijn weinig 'simpele' nummers te vinden. Het snelle Running Lights komt in dat opzicht het meeste overeen met de songs die op de eerste albums te vinden zijn, maar voor de rest herbergen de nummers toch meerdere lagen dan het geval was op het toch ietwat rechttoe-rechtaan debuut Ecliptica. Opener The Wolves Die Young doet in dat opzicht nog het meeste denken aan een iets stevigere versie van Only The Broken Hearts (Make You Beautiful), terwijl The Cloud Factory en Half A Marathon Man vallen onder vrolijke, ietwat eigenzinnige songs.

Het zijn echter bij lange na niet deze eerder genoemde nummers die het ware goud zijn op dit album. Neem een nummer als Blood dat wisselt tussen snelle en opzwepende power metal, maar ook serieuzere en trage passages bevat. Een song die zich, mede ook door de sterke tekst, met gemak kan meten aan de betere tracks van Winterheart's Guild. Een ander voorbeeld is het meer progressieve What Did You Do In The War, Dad dat qua onderwerp een spirituele opvolger lijkt van Replica, maar muzikaal gezien herbergt het passages die eerder op een Seventh Wonder album te vinden zouden zijn qua technische capaciteiten. Een belangrijke factor hierbij is de aanwezigheid van nieuwe bassist Pasi Kauppinen die gedurende het hele album er voor zorgt dat de basgitaar een meer belangrijke rol voor de complete Sonata Arctica sound speelt dan ooit tevoren.

Het meest vreemde (en aanstekelijke) nummer van het album is echter te vinden in het zeer vreemde X Marks The Spot waarin Tony de rol van een rock n' roll dominee op zich neemt en in een bijzonder vreemd Amerikaans accent (en ondersteunt door een gospelkoor) vertelt over hoe muziek zijn leven gered heeft. Autobiografisch? Geen idee, maar het hele nummer tovert een gigantische glimlach op mijn gezicht en rockt behoorlijk. Larger Than Life mag daarentegen weer aangewezen worden als het meest 'larger than life' nummer, de band gaat hierin helemaal op in bombastische orkestraties en grootse zanglijnen en koren dat ik als luisteraar eerder het idee heb dat ik naar een musicalnummer aan het luisteren ben. Pure klasse.

Hier staat tegenover dat Love een van de meeste verschrikkelijke ballads is die de band ooit heeft uitgebracht, ik hoop dan ook dat ze het niveau van een Broken of Shamandalie nog een keer kunnen hervinden of het mag voor mij ook wel voorbij zijn met de tranentrekkers. Dit ene minpuntje neemt echter niet weg dat Pariah's Child het album is dat men na Reckoning Night had moeten uitbrengen: opzwepende power metal als vanouds, met de ervaring van de jaren die ervoor zorgt dat de band nog steeds kan experimenteren zonder dat het een smet veroorzaakt op het luisterplezier. Stones Grow Her Name is in mijn ogen nog steeds een fantastisch album, maar Pariah's Child zal veel meer fans tevreden stellen dan bij de vorige het geval was. Hoe Tony en consorten het geflikt hebben weet ik niet, maar ik ben uitzonderlijk tevreden gesteld en zie dit album mogelijk nog wel uitgroeien tot een van mijn favoriete Sonata Arctica albums!

Tracklist:
1. The Wolves Die Young
2. Running Lights
3. Take One Breath
4. Cloud Factory
5. Blood
6. What Did You Do In The War, Dad
7. Half A Marathon Man
8. X Marks The Spot
9. Love
10. Larger Than Life