Het Franse Oak is niet direct revolutionair te noemen, maar levert met Not Afraid Anymore toch wel een erg fijn plaatje af. De zeer sfeervolle, melancholische post-rock bevat geen nieuwe elementen, maar wordt desondanks op uitstekende wijze uitgevoerd. Eigenlijk heeft de band me vanaf opener Time Is My Worst Enemy al geraakt met zijn prachtige melodielijnen, tremolo riffs en vloeiende compositie. Het ruim tien minuten durende ER, 2AM begint aanvankelijk heel wat meer ingetogen, maar culmineert in de laatste minuten op een weliswaar voor het genre vertrouwde, maar toch weer op indrukwekkende wijze uitgevoerde, mooie climax (hoewel deze helaas ook wel relatief beschaafd blijft).
Voor een jonge band schrijft Oak dus verrassend sterke nummers, kundig gebruik makend van de voornaamste stijlelementen uit de post-rock, maar zonder in oppervlakkigheid of clichés te vervallen. Dat komt voor een belangrijk deel door de subtiele ambient-ondertoon, die voor net wat meer diepgang zorgt. Daarnaast werkt de melancholische ‘touch’ van de band erg goed (met als hoogtepunt de manier waarop So Tired Of This Sickness... en ...It Has To End Soon in elkaar overlopen). Het zorgt ervoor dat Not Afraid Anymore ook wel wat wegheeft van het prima laatste album van Followed By Ghosts. Bovendien heeft het album een warme productie meegekregen die als een weldadig bad aanvoelt.
Een aanrader dus, deze debuutplaat van Oak. Hij is op LP te krijgen, maar de oplage is beperkt, dus een betere optie is om de Bandcamp-pagina van dit gezelschap met een bezoekje te vereren, waar hij gratis te downloaden is. Ik kan me niet voorstellen dat genreliefhebbers daar spijt van kunnen krijgen.
Tracklist:
1. Time Is My Worst Enemy
2. ER, 2AM
3. Things Are Getting Bad
4. So Tired Of This Sickness ...
5. ... It Has To End Soon
