Satinoxide is een Nederlandse band uit Middelburg en opgericht door Oscar Postema (zang en keyboards), Martijn van der Bliek (gitaar), Ad Sluijter (gitaar) en Jeroen Simons (drums). In 1996 opereerden de groep nog onder de naam Tremor, deze werd later veranderd in Cassiopeia. In 1999 kwam Marloes Matthijssen (piano en synthesizer) bij de band. Medeoprichters Sluijter en Simons vertrokken in 2002 en na tal van bandwisselingen besloten Postema, Van der Bliek en Matthijssen samen verder te gaan onder de naam Saxinoxide.
Dat resulteert in het debuutalbum Still The Sun, de gastmusici op hun debuut album zijn Stef Broks (drums), Christian Robbemond (bas), Luc-O (lead gitaar), Marjon van Iwaarden (zang op Strangers, zij zat ooit in 2 Unlimited) en Thorwald Jørgensen (theremin op Throbbing Pulse Of Death).

De band heeft veel jaren met wisselende samenstellingen veel optredens gedaan en twee demo’s gemaakt. Wat heeft Satinoxide anno 2011 te bieden? Zelf noemen ze het transcendental metal: progressive metal met verschillende andere invloeden. Ik wil het meer bestempelen als melodische metal met diverse ander stijlen zoals death, heavy en progressive metal waarbij ook mooie rustige klassieke stukken niet worden geschroomd. Met name zanger Postema kan met zijn gecombineerde grunts en cleane zang goed uit de hoek komen. Zijn grunts klinken gemeen, zijn cleane zang is goed te pruimen. De tegenstelling van heavy grunts en vrouwelijke stem (Iwaarden) op Throbbing Pulse Of Death klinkt erg goed. De solo’s van van Luc-O zijn heerlijk om naar te luisteren. Minpuntje het soms wat overheersende piano spel. De piano overheerst de harde metal riffs; dit is soms wat irriterend.

Still The Sun begint met een metal cliché geluidsfragment waarbij een priester die iemand van de duivel wil verlossen, waarna de grunts van Postema uit de speakers schallen. Het begin van een duivels midtempo metal nummer met uptempo delen. In het tweede deel zingt Postema met soms met gewone stem. De gitaarsolo is er eentje om je vingers bij af te likken. Longing gaat meer de progressieve kant op met heerlijk stuwende riffs, een degelijk ritmesectie en wederom een goede gitaarsolo. De piano riedeltjes moet je leuk vinden, het blijft vreemd op de piano boven de grunts uit te horen.

Still The Sun blijft je verbazen, ieder nummer is weer anders. Het Indiase begin van Three Stages Of Being is het begin van een krachtig nummer met doom- en symfonische metal invloeden, het nummer is geïnspireerd door Boeddha. Het album sluit af met het titelnummer, een mooi fragiel metalballad.

Conclusie: Still The Sun is een goede plaat met veel afwisseling waarbij metal de basis is en de band niet terugdeinst voor brute metal, evenmin voor subtiele muziekvormen zoals licht klassieke fragmenten. Voeg daarbij een goede productie en je hebt gewoon een goede debuut cd.

Tracklist:
1. Claustrophobia
2. Longing
3. Nectar Of Desire
4. Three Stages Of Being
5. Sacred Ground
6. Strangers
7. Throbbing Pulse Of Death
8. Still The Sun