Nee, dit is geen links-extremistisch propagandistisch pamflet van veganisten om alle dieren vrij te laten of anderszins dierenrechten te promoten. De bandnaam mag dan wel gebaseerd zijn op het boek 'Ishmael' van Daniel Quinn (dat overigens voornamelijk over antropocentrisme gaat), maar de band heeft geen zanger en dus is er weinig boodschap in deze plaat te ontdekken. Dat heeft deze cd overigens ook totaal niet nodig. De band rondom Tosin Abasi is dusdanig technisch dat alleen het muzikale verhaal al genoeg is.
Met een blik op de gebruikte instrumenten is gelijk duidelijk waar die techniek dan in zit. Zowel Tosin Abasi als zijn snarenmakker Javier Reyes hanteren een achtsnarige gitaar. Verder leren we dat, in tegenstelling tot de eerste selftitled release waar Misha Mansoor (Periphery) de drumcomputer nog programmeerde, Abasi nu wel een 'echte' drummer ingeschakeld heeft. De stokken worden opgepakt door Navene Koperweis (ex-Animosity). Is deze plaat net zo geniaal als het debuut uit 2009?
Ik ben geneigd om hierop 'nee' te antwoorden, maar de ervaring leert dat dit soort muziek veel luisterbeurten vereist voor het zijn geheimen prijs geeft. Toch valt het mechanische geluid van de nogal op de voorgrond ingemixte drums erg op. En daar moet Animals As Leaders het nou juist net niet van hebben. Dat is dus een flinke misser. Maar niet getreurd, het album staat nog steeds bol van de technische hoogstandjes van Abasi.
De sweeps, taps, slaps, fingerpicks en shreds vliegen je namelijk met duizelingwekkende snelheden om de oren. Zonder dat dit een overdreven potje mannelijk, macho, 'zie mij eens stoer zijn'-verhaal is. Verre van dat zelfs. Het scheurpedaal blijft gelukkig lekker op stal, want het gaat hier om de gitaarbeheersing en dat is simpelweg genieten geblazen. Dit is, zoals ze dat zo mooi noemen, 'echte muzikantenmuziek'.
En dan dat unieke, diepe, volle geluid van die achtsnarige gitaren. Dan kan je wel zeggen "Ja, dat deed Meshuggah tien jaar terug ook al!" En dat is waar. Maar wat betreft compositie komt Animals As Leaders van een totaal andere planeet. Daar waar Meshuggah zich alleen maar concentreert op idiote ritmes en bizarre maatsoorten, is deze band veel melodieuzer en vloeiender. Wat dat betreft zou je eerder moeten denken aan een band als Mekong Delta, maar ook die vergelijking loopt weer aan alle kanten scheef.
Het drietal heeft gewoon (wederom) iets unieks gemaakt en iedereen die van technische metal houdt moet deze schijf simpelweg eens een paar keer proberen. Of hij echt net zo bijzonder is als de vorige? Het is moeilijk om daar nu al wat over te zeggen. Misschien is het ook wel een kwestie van smaak, de tijd zal het leren.
Tracklist:
1. An Infinite Regression
2. Odessa
3. Somnarium
4. Earth Departure
5. Isolated Incidents
6. Do Not Go Gently
7. New Eden
8. Cylindrical Sea
9. Espera
10. To Lead You To An Overwhelming Question
11. Weightless
12. David
