Wat zit de muziekwereld toch vreemd in elkaar. De matigste groepen krijgen de dikste platendeals en maatschappijen blijven maar bezig om karrenvrachten vol cd's aan de man te brengen. Des te opmerkelijker dat een cultband als Sacred Oath alles in eigen beheer moet doen. En dat terwijl de muziek veel frisser, sprankelender en vetter klinkt dan die van menig collegaband. Het verhaal is wel bekend. De groep uit Connecticut debuteerde sterk met A Crystal Vision in 1987 en smolt op die plaat de beste elementen van Iron Maiden, Omen en Mercyful Fate samen tot een aantrekkelijk US power metalgeluid. Een jaar later was het feest alweer voorbij en de band raakte in de vergetelheid.

De groep rond Rob Thorne besloot in 2005 opnieuw een poging te wagen om door te stoten naar de eredivisie van de heavy metal. Op veel punten een vergelijkbaar verhaal als dat van Jag Panzer, hoewel Sacred Oath langere tijd inactief is gebleven. Muzikaal zijn er ook voldoende overeenkomsten. Al vanaf het comebackalbum Darkness Visible is het ouderwetse power metal dat de klok slaat. Niet zozeer progressief, maar duister, niet heel ingewikkeld en volgens de US metaltraditie van de jaren tachtig. Deze weg hield men aan op het niet misselijke, maar wel ietwat vlakke Sacred Oath uit 2009.

In die zin is World On Fire een stuk ambitieuzer. De productie klinkt een stuk krachtiger en het gitaarwerk spat heerlijk spontaan uit de speakers. Het is een ouderwets goede plaat vol vette riffs, lekkere gitaarsolo's en hoge vocalen. Precies zoals de US metalfanaat dat graag hoort. Duitse en Italiaanse metalbands hebben sterk de neiging hun muziek zo vol mogelijk te proppen, maar Sacred Oath houdt het bij de essentie. Opener Sweet Agony zegt wat dat betreft voldoende. Een handvol sterke riffs, een paar logische overgangen en een fraaie gitaarsolo. Meer heeft een mens niet nodig. De composities op de plaat zijn sowieso sterk en dat mag ook wel met een speelduur van bijna een uur. Misschien dat dit niet altijd geldt voor de zang, want Thorne heeft een stem die je geweldig vindt of haat. Zijn ietwat nasale stemgeluid klinkt als een mix van Ralf Scheepers, James LaBrie (wel krachtiger) en Bruce Dickinson. Een wereldzanger is hij niet, maar zowel agressieve stukken als ijzingwekkend hoge zangpartijen weet hij toch tot een goed einde te brengen.

Nee, Sacred Oath stelt wederom niet teleur. Misschien is het niet eerlijk dat deze band nog altijd niet bij een goede maatschappij zit, maar hier spreekt duidelijk de liefde voor muziek. Een plaat vol pretentieloze heavy metal met een paar thrashy knipogen. Vol en vet geproduceerd (ondanks het kleine budget beter dan grote producties van laten we zeggen Iron Maiden) en belangrijker, de songs blijven behoorlijk hangen en nodigen uit tot meeschreeuwen. Liefhebbers van traditionele (US) heavy metal weten voldoende.

Tracklist:
1. Sweet Agony
2. Meet Your Maker
3. The King Must Die
4. Sandrider
5. Front Line
6. Face Of Evil
7. Drums of War
8. Revolution
9. When the War Is Over
10. On Death Row
11. World On Fire