Iedere metalliefhebber zal bekend zijn met het nodeloze gesmijt met subsubsubgenres. Het introduceren van totaal nietszeggende termen en het eindeloze gezeur of een band nou wel of niet het labeltje black metal mag krijgen, lijkt voor sommige betweters een levensdoel te zijn geworden. Nou wil ik me in deze review niet opwerpen tegen dit soort discussies, want het heeft ook wel iets vermakelijks. Nee, ik wil een specifieke term ter tafel brengen: modern metal. What the fuck is modern metal?! Waar slaat die term op?!

Toch is dit het labeltje dat ik aan The Very End zou willen hangen. En ik zal u uitleggen waarom. Zonder enige vorm van schaamte maken de Oosterburen van The Very End allerlei genrecombinaties die lang niet altijd even voor de hand liggend zijn. In The Leper wordt bijvoorbeeld thrashy gitaarspel gelinkt aan poppy, tegen Bon Jovi aanschurkende vocals met een hoog meezinggehalte. Het begin van Letters To The Living doet dan weer meer denken aan de posthardcore zoals een Atreyu dat maakt. Of die akoestische gitaar in het chorus van dat nummer nou wel helemaal geslaagd is, laat ik aan u als luisteraar over. Maar verder komen we op deze plaat ook nog Bay-Areainvloeden tegen en met enige regelmaat zijn power-metalinvloeden te ontwaren.

"Dat is nogal een allegaartje van bijeengeraapte stijlen, gaat dat wel goed?", vraagt u zich ongetwijfeld af. Ik kan u vertellen dat dit vijftal dit trucje eigenlijk best aardig onder de knie heeft. Waar een dergelijke potpourri van stijlen normaal gesproken thuis hoort bij beginnende bands die niet weten wat ze moeten kiezen, weet The Very End op zijn tweede langspeler een vrij natuurlijke combinatie tot stand te brengen. Mede door de professionele (en dus moderne) productie luistert dit album dan ook lekker weg.

Mercy & Misery is dan ook nergens echt geniaal, met regelmaat gelikt en poppy, maar totaal niet vervelend om naar te luisteren. Voor ieder wat wils, niet vasthoudend aan genreafbakeningen en wat ik net zei over geniaal wil ik eigenlijk ook maar terug nemen. Geniaal in zijn eenvoud, en met al die netjes aan elkaar geschreven genres aan elkaar, heeft deze plaat voor (bijna) iedereen wat leuks in huis. Omdat The Very End niet vasthoudt aan traditioneel hokjesdenken, tezamen met de ronde productie en de diversiteit kom je dan toch uit op iets wat ik 'modern metal' zou noemen. Openminded en nieuwsgierig? Probeer Mercy & Misery gewoon eens!

Tracklist:
1. Memento
2. Ball And Chain
3. The Leper
4. Rat Nation
5. Dead Is The New Alive
6. Letters To The Living
7. A Hole In The Sun
8. For All Things Undone
9. Vultures
10. Immigrant Song
11. Three Zero Nine
12. Blacklisted
13. Maniac