Beginnende bands weten lang niet altijd wat voor muziek ze nou willen maken en welke richting ze op moeten. Met dit verschijnsel word je dan ook met enige regelmaat geconfronteerd bij lokale bandjesavonden en -wedstrijdjes. Maar na tien jaar tijd zou je van een band toch mogen verwachten dat ze met de neuzen dezelfde kant op staan, nietwaar?
The Oath uit Lyon heeft er kennelijk toch nog best wat moeite mee want death, thrash, black en heavy metal zijn allen in meer of mindere mate vertegenwoordigd op hun nieuwe schijf Self Destructed. Een enkele uitzondering daargelaten, wordt een dergelijke combinatie meestal niets. The Oath komt een aardig eindje en weet er zeker een paar lekkere riffs uit te plempen, maar het klinkt vaak toch gewoon te goedkoop, te makkelijk.
Gecombineerd met de vrolijke symfonische nootjes uit de synths zijn duidelijk de oude gothenburgiaanse bands van grote invloed geweest. Met de toevoeging van wat black metal kom je dan al gauw op oude Dimmu Borgir- en Cradle Of Filth-platen uit. Maar de nummers hebben geen body, geen 'kop en staart' zoals ze dat zo mooi noemen.
Kies een richting en luister naar de aloude wijsheid van Godfried Bomans: schrijven is schrappen. Knip die paar lekkere riffs er uit en ga daar mee aan de slag. O ja, en als je per se die synths er in wilt houden, bedenk dan hoe die functioneel bij de muziek passen. Er is nog heel wat werk aan de winkel heren.
Tracklist:
1. End Of The Lines
2. Embraced
3. Alone I Roam
4. Way To Nowhere
5. Only (Instrumental)
6. Watch Me Bleed
7. Impossible Cure
8. White Fields
9. I Am Nothing
