Dit Noorse trio vond elkaar backstage na een optreden van de Noorse coverband HotLips ergens in Trondheim, de band waar bassist Terje Storli en drummer Morten Skogstad in speelden. Zij kwamen gitarist/zanger Torstein Flakne tegen, het klikte zowel persoonlijk als muzikaal, en in 1983 begonnen ze nummers te schrijven in de trant van hun grote voorbeelden, Aerosmith en Rolling Stones. Sindsdien hebben de heren zeven studioalbums afgeleverd en ze schijnen de best verkopende melodieuze rockband van eigen bodem te zijn.

Nou, dat belooft wat. Album nummer acht opent met het titelnummer, waarbij tijdens de eerste tien seconden drie namen boven komen drijven: AC/DC, Aerosmith en Def Leppard. Het nummer is dan ook verre van origineel, maar vreemd genoeg blijkt het een van de weinige rockers op het album te zijn. Het overige songmateriaal heeft een hoog meezinggehalte en zou het op de radio zeker niet slecht doen. Vooral Tail Lights heeft hitpotentie, maar ook de afsluitende (en overigens prachtige) ballad My Strangest Friend.

Nee, om potten te kunnen breken mis ik een stukje muzikale en tekstuele originaliteit die nodig is om een publiek al luisterend te boeien. Deze cd is prettig voor in een bruine kroeg, of op de achtergrond tijdens een feestje, want het klinkt allemaal prima. Bekend gaan ze hier echter niet mee worden.

Tracklist:
1. Always
2. Rainin' On A Sunny Day
3. Rollin'
4. Highway's Open
5. Eye Of My Heart
6. Better Off Pretty
7. Tail Lights
8. Saturday Night
9. Where The Blacktop Ends
10. My Strangest Friend