Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

12-05-2021

Pain Of Salvation - Road Salt One
Jaar van release: 2010
Label: InsideOut Music
Pain Of Salvation  - Road Salt One
Pain Of Salvation was in meerdere opzichten een unieke band. Er zijn immers maar weinig progressieve metalbands die op zo'n geslaagde manier elementen als sfeer, humor, techniek, melodie en robuuste rauwheid wisten samen te smelten. Waarom spreek ik in de verleden tijd? Nou, het valt me ontzettend zwaar om te zeggen, maar die tijd lijkt voorbij met het nieuwe Road Salt One en dat doet pijn, heel veel pijn.

Laat ik beginnen met te zeggen dat Pain Of Salvation nog steeds een redelijk eigen sound weet na te streven. Alleen, ik kan me na vele luisterbeurten nog steeds niet voorstellen waarom de band zo'n rigoureuze ommeslag heeft gemaakt. De fut is er namelijk compleet uit. Linoleum was ondanks het aardige titelnummer al een voorbode met veel toegankelijker songmateriaal, maar op de nieuwe langspeler maken de Zweden het wel heel erg bont. Neem opener No Way. Is dit een grap? Het hele nummer ontbeert elke vorm van spanning en vaart, kent een kabbelend verloop en wordt op een wel erg zeurderige manier gezongen door Daniel Gildenlw.

De rest van de plaat is al niet veel beter. Vooruit, op de uitvoering is niets aan te merken, maar er is bijna geen noot metal op de cd te vinden. Tell Me You Don't Know is zelfs een waar niemandalletje met een totaal misplaatst bluesy riedeltje. Sleeping Under The Stars is nog erger, want hierin zit een pianodeuntje waarvan het glazuur van de tanden springt. Het liedje zou niet misstaan als matrozenlied. Humor is prima, maar Pain Of Salvation schiet er zo geforceerd in door, dat de plaat eerder aanzet tot een onbeheerst huilen.

Is er dan helemaal niets goed? Nou, n nummer weet het niveau van de plaat nog iets op te trekken. Afsluiter Innocense kent misschien een wat trage opbouw, maar sluit qua lengte en stijl nog het meeste aan bij de oude platen van het gezelschap. Helaas kent dit nummer een middenstuk waarin de gitaristen nogal willekeurig met noten rondstrooien, maar het nummer kent in ieder geval een interessant en vooruitstrevend verloop.

Wellicht vervloek ik mezelf over een paar maanden, maar na talloze draaibeurten kan ik niets anders zijn dan hevig teleurgesteld. De mix van progressieve seventies rock en mainstream popmelodietjes kan mij tot nu toe totaal niet bekoren. Wat dat betreft is er maar n remedie. Nog maar een keer wegdromen met The Perfect Element of Remedy Lane, toen de band zich nog niet waagde aan irritante dissonanten en flauwe zeikdeuntjes. Ik ben toch zeker wel open minded en ik houd ontzettend van progressieve rock en metal en ik heb op allerlei mogelijke manieren geprobeerd dit goed te vinden, maar Road Salt One is een zware teleurstelling. De vijftig punten zijn dan ook meer voor de geschiedenis, dan voor deze miskleun.

Tracklist
1. No Way
2. She Likes To Hide
3. Sisters
4. Of Dust
5. Tell Me You Don't Know
6. Sleeping Under The Stars
7. Darkness Of Mine
8. Linoleum
9. Curiosity
10. Where It Hurts
11. Road Salt
12. Innocence

Score: 50 / 100

Reviewer: Jeroen
Toegevoegd: 10 mei 2010

Koop dit album in

Meer Pain Of Salvation :

[ Terug naar de Album Reviews ]

Reactie van VADERNL op 10-05-2010 om 22:34u

Sinds BE al een mislukte slappe hap....deze band is voor mij verleden tijd.

Reactie van enchant op 11-05-2010 om 13:06u

Ik heb de CD nog niet gehoord, maar vindt het alvast positief dat de bespreker eens de ballen heeft om een gevestigde waarde binnen de (prog)rock-scene eens negatief te beoordelen. Ervan uitgaand dat zijn commentaar terecht is, zal je toch weer zien dat de "gekende schrijvende pers" hiervoor toch weer een 80-tal puntjes over heeft... En dat alleen omdat het POS betreft...

Reactie van king_pin op 11-05-2010 om 16:05u

rare opmerking maak je daar enchant...
Als een band met een goed album op de proppen komt dan kan je op een positieve recensie rekenen en aangezien PoS gewoon een geniale band is het alleen maar terecht dat ze goed beoordeeld worden.
Ik heb het album 1 keer gehoord en snap de teleurstelling van de reviewer. Met de eerste tonen v.h. album keek ik ook raar op en bij het nummer sleeping under the stars viel mn mond al helemaal open.
Maar ik vind het absoluut geen geen slecht album na 1 luisterbeurt, tuurlijk vind ik het ook jammer dat de metalkant in PoS verdwenen is maar dat is geen reden om een band af te schrijven want PoS evolueert na elke album en daar heb ik alleen maar respect voor.
Je hoort nog steeds dat het PoS is en om het doffe gitaargeluid maar door de vingers te zien (aparte keuze v.d. band) komt het op mij neer als een sterk album. Heb in iig zin om m nog een paar keer op te zetten.

Reactie van Jeroen op 11-05-2010 om 16:07u

Maak je dan maar op voor een schrijnend gebrek aan diepgang. Ik heb het album zeker 20 keer beluisterd

Reactie van pos op 11-05-2010 om 20:19u

Ik was erg benieuwd na het lezen van deze toch wel vernietigende recensie. Ik begrijp de kritiek volkomen hoor al staan er best een aantal aardige momenten op de cd (sisters, road salt, innocence)
Maar pain of salvation slaat te ver door wat mij betreft in hun experimenteerdrang. Best jammer.

Reactie van enchant op 12-05-2010 om 16:19u

@ king_pin: Begrijp me niet verkeerd... Ik ben zelf ook een groot fan van deze band, en dat zal ook niet veranderen als blijkt dat ik dit album minder goed vind.. Komend weekend zal ik het weten....
Ik ben gewoon niet zo'n fan die blind alles goed vind van een band. Als de schijf niet goed is zal ik dat ook vlakaf zeggen, hetgeen ik ook apprecieer in de bovenstaande recensie.
Maar hoe vaak lees je niet in de "populaire" metalbladen dat een CD van een "grote" band een score van 80 krijgt, om dan drie jaar later in de inleiding van een interview te lezen dat het voorgaande album toch wel tegenviel...?
Doen zo recensenten dat dan omdat ze vrezen in de toekomst geen interviews meer mogen af te nemen van de band na een mindere bespreking, vraag ik me dan af...?

Reactie van king_pin op 12-05-2010 om 17:49u

Daar heb je zeker gelijk in en ik vind ook dat 'ze' daar makkelijk in zijn (middelmatig album van een populaire artiest toch album v.d. maand maken is daar een goed voorbeeld van).

Maar ik heb dit album nu stuk of 5 keer gehoord en het is inmiddels wel zeker dat ie gewoon naast al mn andere PoS cd's op de plank komt, lekker album en goed genoeg om m dus aan te schaffen IMO.

Reactie van pos op 12-05-2010 om 22:08u
Score: 80 / 100

Na een aantal luisterbeurten is het toch wel weer een aardig plaatje hoor. Ik prefereer the perfect element of remedy lane, maar dit is toch ook wel weer typisch pain of salvation. Aparte plaat, heeft weinig tot niets met metal te maken, maar dat hoeft ook helemaal niet.

Reactie van wouter op 12-05-2010 om 22:14u
Score: 75 / 100

Het is inderdaad geen metal maar daarom nog niet slecht. Er zitten nog steeds veel sterke sfeer stukken in en het is ook lekker melodisch. De composities zijn iets corter en minder complex. Een score van 50 is echter niet terecht.

Reactie van Remco Gerritsen op 12-05-2010 om 23:28u
Score: 85 / 100

Ik snap waarom de review hier slecht is.. Het is geen metal meer.
Harstikke goed PoS! Dit album is nu al een goeie kandidaat voor album van het jaar. Ongeloofelijke goeie creatieve songwriting.

MIjn lievelings CD van Pain of Salvation.. Een stap in de goeie richting. Van de metal af.

Reactie van Jeroen op 12-05-2010 om 23:52u

Inderdaad, dat is de reden. Lezers van mijn recensies weten volgens mij toch wel dat ik een groot liefhebber van symfonische en progressieve rock. Het is pure onzin dat ik een cd minder beoordeel omdat het geen metal is. Dat zal ook de reden wel zijn dat ik albums van Pendragon, Bigelf, Porcupine Tree, Sylvan en IQ zulke hoge beoordelingen heb gegeven.

Reactie van HJ op 12-05-2010 om 23:55u

Meningen lopen gewoon uiteen, dat is alles.

Reactie van s grind op 13-05-2010 om 09:39u
Score: 8 / 100

een echte luisterplaat, misschien wilde POS een x iets anders proberen

Reactie van Pivado op 14-05-2010 om 02:01u
Score: 90 / 100

Misschien niet het sterkste album van de band (dit is wat mij betreft nog steeds Remedy lane), maar ze weten wel te verrassen. Dit is toch waar prog om draait. Ik heb de plaat nu 3 keer geluisterd en voorlopig hoor ik weer iedere keer iets nieuws. Sisters is gewoon geweldig. Pain of Salvation is niet alleen metal, maar veel meer, geen simpele muziek. Ik vind het dan ook onterecht dat er al wordt begonnen in de recensie om No Way als grap te benoemen, in het nummer is juist de Pain of Salvation sound terug te horen (o.a. tempo wisselingen).

De plaat is niet te bestempelen als metal maar zeker als prog. De plaat staat wat mij betreft in ieder geval wel bol van sfeer, humor, techniek en melodie. De rauwheid mag dan deze keer minder aanwezig zijn maar dat mag de pret niet drukken. De stem van Daniel is in n woord geweldig.

Vermoedelijk een plaat die een hoop kritiek zal krijgen omdat het niet meer van hetzelfde is, maar juist een nieuwe kant van Pain of Salvation laat zien.

Wat mij betreft een meesterwerkje, een beoordeling van 50 is echt onterecht en getuigd van het niet inzien van de complexiteit van deze plaat en de band. Heel jammer en wellicht komt Jeroen nog tot inkeer zoals hij zelf zegt. Kortom een complexe, intrigerende en rustige PoS release, ik kan niet wachten tot deel twee!

Reactie van Drago op 15-05-2010 om 17:04u
Score: 50 / 100

Ik heb hem nu zo'n 10 keer gehoord, en echt mijn best gedaan, maar ik kom er niet door heen. Het is meer een Daniel gildenlow solocd, vind ik. Het is allemaal schitterend gezongen, maar de rest mag hem alleen maar een beetje op de achtergrond begeleiden. Sommige nummers zouden zo veel beter zijn als de gitaar eens een beetje dominanter zou klinken. Het klinkt allemaal zo slap en spanningsloos. Complextiteit?? hoezo?? waar? Ik hoor het niet en ik voet het ook niet en dat is voor het eerst bij een Pain of Salvation cd. Ik ben teleurgesteld.

Reactie van Bigfoot op 18-05-2010 om 15:41u
Score: 40 / 100

Ik ben het eens met Jeroen, het is niet echt een speciaal album en ook ik ben zwaar teleurgesteld.
Het progressieve is er wel redelijk uit en de metal al helemaal. Vind ik zelf erg jammer, ik hou het maar bij het oudere werk..

Reactie van VADERNL op 23-05-2010 om 08:09u
Score: 50 / 100

Het is inderdaad gewaagd en anders, nog steeds redelijk POS, maar ik vind het persoonlijk helemaal NIX. Slappe hap en vooral saai.
Er is teveel weg wat ik ooit zo geniaal vond an deze band.
Met metal ( in welke vorm dan ook ) heeft het niets meer te maken.

Dat ze ooit geniale albums maakten is voor mij geen reden om deze CD een goede beoordeling te geven. Het is gewoon niet goed genoeg om mij nog te boeien. Er zijn tegenwoordig meer dan genoeg bands die het momenteel veeeeel beter doen. Ik geef mijn geld liever uit aan die releases.

Deze band hoort wat mij betreft niet meer thuis op deze site.
Meer voer voor een pure pop-prog-ROCK site.


Reactie van Rude op 30-05-2010 om 21:03u
Score: 60 / 100

Het blijft een herkenbare sound en niet slecht, maar ook voor mij minder interessant dan bijv. Remedy Lane. Tijd om die maar weer eens op te zetten......

Reactie van Een Metalfan op 31-05-2010 om 23:44u
Score: 85 / 100

echt heel erg grappig hoe de reviews voor RS1 verschillend zijn.
Het is een echte love it or hate it plaat. Weinig zoniet geen tussenweg.
Ik denk dat de haters vooral in de niet openminded metallers zit en de proggers bij de lovers.

Me; I'm a lover

Reactie van Cubytrain op 18-09-2010 om 13:50u
Score: 90 / 100

Ik vind het lekkere muziek. Ben benieuwd hoe en wat ze live gaan presteren.
Ik verbaas mij altijd wel over recensies. Ik beluister muziek het liefst zonder dat ik weet wie het is. Dan heb je tenminste een eerlijke mening. Mijn dochters hoorden een aantal nummers en wisten gelijk dat het PoS was. Net als ze Opeth direct herkennen. Ondanks hun afwisselende manier van schrijven blijven beide bands iets karakteristieks hebben.
Jammer dat je PoS niet kan waarderen omdat ze misschien nu geen metal spelen. Mij gaat het om het feit dat muziek mij moet raken.
Dat doen ze perfect!

Reactie van Jeroen op 18-09-2010 om 20:41u

Dat pretendeert volgens mij ook helemaal niemand. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een groot liefhebber van The Flower Kings, Pendragon en andere progressieve Rockbands, dus of het rock of metal is, kan me gestolen worden. Beoordeel ik de plaat op de kwaliteit van de songs en de ontwikkeling ten opzichte van eerdere werkjes, dan blijft deze cd toch wel ernstig achter bij ouder werk.