Het eigenzinnige kwintet uit Denemarken genaamd Mnemic timmert alweer elf jaartjes aan de polyritmische metaalweg. Intussen kunnen ze terugkijken op drie zeer geslaagde albums, tours met grote bands als Metallica, Deftones en Meshuggah, en verschillende optredens op de grote festivals. Het is bijna drie jaar geleden sinds de laatste release Passenger in de schappen verscheen, dus werd het tijd voor een nieuwe plaat.
Het vierde wapenfeit, Sons Of The System, rost met de gelijknamige titeltrack gelijk goed je speakers uit. Eventjes de oren wassen zullen we maar zeggen. Lekker hoor. Op het eerste gehoor lijkt het een heerlijke gelikte melodieuze track. Haast leunend op de succesformules van bands als Linkin Park en Sonic Syndicate. Dit zou ik persoonlijk geen compliment durven noemen gezien de reputatie van Mnemic, maar als je verder luistert zijn er gelukkig ook genoeg polyritmische 'Meshuggah-lagen' te ontdekken.
Op dat laatste borduurt Mnemic in het tweede nummer Diesel Uterus uitgebreid voort. De openingsriff doet me erg aan Rational Gaze (van Meshuggah) denken. Maar daar waar zij nog wel eens aangeklaagd worden wegens al te technisch geneuzel, houdt Mnemic het melodieuze aspect veel beter in het oog. Toch staat het als een paal boven water dat Mnemic geen eenvoudige kost is. De heren deinzen er niet voor terug om vanuit een relaxte, lekkere groove het roer volledig om te gooien naar ritmische hoogstandjes. Verwacht echter geen The Dillinger Escape Plan trucjes, want wat dat betreft is deze plaat veel gestructureerder.
Ook zanger Guillaume trekt een gigantische range aan vocale klanken uit de kast. Het emo-achtige dubbellaagse gezang, waar ik dan persoonlijk niet zo gecharmeerd van ben, wisselt hij moeiteloos af met goed verstaanbare, gecontroleerde screams. Maar ook vreemde twists naar duister gesproken gefluister maken dit album rijk aan variatie. Variatie is sowieso het sleutelwoord voor deze plaat; variatie en diversiteit. En dat dan wel zonder dat je het gevoel hebt dat er van de hak op de tak gesprongen wordt. Nergens heb je het gevoel dat je verdwaalt in een wirwar van rare ritmesoorten en vreemde overgangen.
In dat opzicht komen op Sons Of The System eigenlijk alle briljante elementen van de vorige drie platen samen. Het is een veel gebalanceerder geheel geworden. Wat dat betreft moet ook zeker de productie nog even genoemd worden. Mnemic is na het uitstapje met Christian Olde Wolbers (Fear Factory), die de vorige plaat deed, toch terug naar Tue Madsen gegaan en dat is absoluut geen verkeerde keuze geweest.
Het heeft even wat luisterbeurtjes gekost voordat deze plaat volledig tot me doordrong, maar hij mag er wezen. Enige minpuntje vind ik toch wel de geliktheid en dan met name die van de zang, maar dat mag de pret verder niet drukken. Dit is een erg geslaagde schijf geworden.
Tracklist:
1. Sons Of The System
2. Diesel
3. Mnightmare
4. The Erasing
5. Climbing Towards Stars
6. March Of The Tripods
7. Fate
8. Hero(in)
9. Elongated Sporadic Bursts
10. Within
11. Orbiting
