Ik moet eerlijk bekennen dat ik voor de release van Whispers Of War nog nooit van het Canadese Crimson Shadows had gehoord. Toch is dit al het derde album van de melodieuze death/powermetalformatie uit Toronto. Ter verdediging kan ik opvoeren dat de belangrijkste 'claim to fame' alweer meer dan een decennium achter ons ligt. Een jaar na de release van het in eigen beheer uitgebrachte (en van potsierlijk artwork voorziene) debuutalbum Glory On The Battlefield (2012) wint de groep de Wacken Metal Battle, wat de mannen een platendeal met Napalm Records oplevert. Dat label brengt vervolgens ook Kings Among Men (2014) uit. De echte doorbraak blijft echter uit en Crimson Shadows verdwijnt in de anonimiteit.

Hoewel in 2020 nog een kort opwarmertje verschijnt in de vorm van de ep The Resurrection duurt het tot de zomer van dit jaar voordat Crimson Shadows eindelijk aan zijn derde langspeler toe is. Het lijkt erop dat de band er klaar voor is, want de heren schieten uit de startblokken als een stel veulens die in de lente voor het eerst de wei in mogen. Met hun druistige, zeer energieke mix van power metal en melodieuze death metal klinkt Crimson Shadows als de perfecte mengeling van DragonForce, Children Of Bodom en Wintersun. Alle nummers barsten qua epische dramatiek zowat uit hun voegen. Het gaspedaal wordt bovendien vrijwel non-stop ingetrapt en de hypersnelle drumritmes en het vingervlugge gitaar- en toetsenwerk vliegen ons om de oren.

Opener Dawn Of An Age begint met een subtiel keyboardintro, maar dat duurt niet langer dan tien seconden. Dan barst er een ware explosie aan op hyperspeed gespeelde riffs los, voorzien van jakkerende drumritmes en uitmondend in een episch refrein. De afwisseling tussen grunts en krachtige powermetalzang werkt bovendien erg aanstekelijk. Met het titelnummer bereikt de band al helemaal DragonForce-achtige snelheden. De droge grunts van frontman Jimi Maltais doen wat aan die van Jukka Pelkonen van Omnium Gatherum denken. Ze behoren niet tot de sterkste in het genre, maar weten hun taak te volbrengen. De cleane zang van gitarist Greg Rounding is wel ijzersterk. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het grootse powermetalrefrein in Defenders Of The Crown, dat erom schreeuwt om met geheven vuist (of zwaard, zo u wilt) meegezongen te worden.

Heel sporadisch is er enige ruimte voor diversiteit. Zo klinkt Secrets Of Our Time iets afwisselender, mede door de sterke gastvocalen van Brittney Slayes (Unleash The Archers). Ook in The Legacy Of Steel wordt het gas af en toe teruggenomen. Dat is prettig, want alleen maar voortjakkeren wordt natuurlijk ook wat vermoeiend (of het is de leeftijd die mij hier parten speelt). Hoewel de titels en teksten nogal clichématig zijn, neemt Crimson Shadows zichzelf gelukkig niet al te serieus. Die humor blijkt bijvoorbeeld uit een titel als Battle Hard II: Battle Harder (met een aan mitrailleurvuur grenzend gitaar- en keyboardduet dat ongetwijfeld op de goedkeuring van John McClane zou kunnen rekenen). Tegelijkertijd verliest de groep zich nergens in platte humor of overdreven ironie.

Het is makkelijk om Crimson Shadows van een gebrek aan originaliteit te betichten. Whispers Of War bevat geen originele noot. Alle ideeën zijn al door bovengenoemde bands uitgewerkt. Toch brengt de band zijn frivole blend met zoveel enthousiasme en onverdroten plezier dat het moeilijk is om niet op zijn minst een welwillende glimlach te krijgen – of om de luchtgitaar te pas en te onpas tevoorschijn te toveren. Dat is toch een teken dat de band veel dingen goed doet. En laten we wel wezen: in technisch opzicht staan deze heren hun mannetje – en ze weten dat ook nog eens te vertalen in heroïsche tracks. Whispers Of War biedt drie kwartier spetterend, ongecompliceerd muzikaal vuurwerk, de luisteraar vol goede zin achterlatend.

Tracklist:
1. Dawn Of An Age
2. Guardians
3. Defenders Of The Crown
4. Whispers Of War
5. Embrace The Fire
6. Battle Hard II: Battle Harder
7. Secrets Of Our Time
8. The Legacy Of Steel
9. Rise Of The Fallen Soul