Bijna dertig jaar, zo lang lopen de Finnen van Omnium Gatherum al mee. En in die drie decennia heeft de band een indrukwekkend en heel divers oeuvre opgebouwd van kwalitatief hoogstaande melodeath. Met hun vorige album, Origin (2021), leek er gekozen te zijn voor een meer gepolijste, veel commerciëlere benadering, tot de teleurstelling van veel fans van het eerste uur. Dit album vormt namelijk een behoorlijk contrast met het vroege werk, dat toch wat meer, excusez le mot, ballen heeft en meer naar de klassieke melodeath neigt. De grote vraag is dus of op de nieuwe plaat May The Bridges We Burn Light The Way de nieuwe weg die op Origins is ingeslagen wordt voortgezet.
Het instrumentale intro waarmee het album opent, geeft alvast een eerste vingerwijzing. De stevige gitaarriff nestelt op een bed van een catchy keyboardpatroontje en het geheel heeft een zekere Dream Theater-vibe. De twee volgende songs maken echter onmiddellijk duidelijk dat de band in elk geval deels afscheid heeft genomen van de commerciëlere sound van de vorige schijf.
In My Pain wordt op een intrigerende manier met tempi en stijlen gespeeld, die volkomen natuurlijk overkomt en zonder dat de overgangen merkbaar zijn. Er zitten veel lagen in dit nummer, wat de spanning hoog houdt. De zware gitaren die steeds op de achtergrond aanwezig zijn, voorkomen daarbij dat het nummer ál te geproduceerd overkomt. Veel dynamiek dus en veel contrasten, waarbij het samenspel tussen de grunts van Jukka Pelkonen en de cleane partijen van Markus Vanhala in het refrein veel diepte geeft.
The Last Hero is met afstand het sterkste nummer op de plaat. Het heeft een lekker stevig tempo, een catchy refrein en virtuoos gitaarwerk, waarbij de band de juiste balans weet te vinden tussen agressie en gevoel. De keyboardpartijen worden door de riffs heen gewoven in een contrasterend patroon dat voor de nodige sfeervolle verdieping zorgt. In tegenstelling tot My pain is het veel minder gelaagd, maar het weet deze eenvoud om te zetten in intensiteit en drive.
Het begin is dus goed. De eerste twee songs (het intro buiten beschouwing gelaten) laten alle sterke punten horen waarmee Omnium Gatherum de afgelopen dertig jaar bekendheid heeft verworven. Er wordt meer geleund op de klassieke, wat agressievere melodeath, met af en toe een knipoog naar de prog die nooit overheerst. Echter, op het pittige Barricades na trekt de rest van het album meer richting het vorige album. Het tempo en de dynamiek dalen en er wordt meer nadruk gelegd op de verhalende kant van de band. De prog-invloeden maken plaats voor verwijzingen naar de klassieke metal, zoals in Walking Ghost Phase en het al genoemde Barricades.
Het is jammer dat de band de energie van de eerste songs niet vast weet te houden. Maar dat maakt niet dat May The Bridges We Burn Light The Way een slecht album is. De heren weten hoe ze een goede compositie moeten schrijven en vooral hoe ze kunnen voorkomen dat de keyboards te overheersend worden, wat in dit genre nogal eens voorkomt. Toch ontbreekt de echte spanning op dit album, die contrasterende momenten van agressie die de weloverwogen en subtiel opgebouwde emoties echt benadrukken. Hierdoor blijft het album toch wat vlak en komt soms over als een beetje al te repetitief en zoetsappig.
Niettemin valt er nog genoeg te genieten. Omnium Gatherum heeft een plaat afgeleverd vol moderne, goed geproduceerde en catchy melodeath, die goed in het gehoor ligt en bij vlagen de nodige agressie biedt. Hiermee heeft de band in elk geval grotendeels afstand genomen van de vorige, al te commerciële plaat. Van mij had het best nog een tandje zwaarder gemogen, maar de fans zullen er verguld mee zijn.
Tracklist:
1. May The Bridges We Burn Light The Way
2. My Pain
3. The Last Hero
4. The Darkest City
5. Walking Ghost Phase
6. Ignite The Flame
7. Streets Of Rage
8. Barricades
9. Road Closed Ahead
