Het is inmiddels alweer ruim vijf jaar geleden sinds het tragische overlijden van Alexi Laiho, frontman en gitarist van Children Of Bodom. Die band fungeert voor mij – zoals zovelen rond de eeuwwisseling – als het portaal naar de wereld van de metal. De combinatie van fantastisch, zeer melodieus gitaarwerk, bombastisch aangezette, neoklassieke keyboardpartijen en de ruige, raspende strot van Laiho vormt een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij en vele leeftijdsgenoten. Van de platen Hatebreeder (1999), Follow The Reaper (2000) en Hate Crew Deathroll (2003) staat iedere noot in mijn geheugen gegrift.
Wie zich dergelijke muzikale jeugdliefdes voor de geest kan halen, zal de zoektocht naar een adequate vervanger begrijpen. Tegelijkertijd is zo’n zoektocht inherent tragisch, want geen enkele groep, hoe technisch onderlegd en catchy ook, zal natuurlijk dezelfde impact hebben als de band waarmee je bent opgegroeid. Toch gloort er weer hoop bij het verschijnen van het nieuwe Warmen-album Band Of Brothers. Het oorspronkelijke soloproject van Children Of Bodom-toetsentovenaar Janne Wirman is later uitgegroeid tot volledige band. Het is vooral de toevoeging van frontman Petri Lindroos (Ensiferum) die mij benieuwd maakt naar dit album. Zijn stoere, raspende screams liggen immers niet eens zo ver af van die van Laiho, waardoor het eindresultaat zomaar eens zou kunnen werken.
Toch haalt het uiteindelijke resultaat het niet bij de belofte. Die conclusie kunnen we in ieder geval trekken bij Band Of Brothers. Oppervlakkig gezien ademen het titelnummer, One More Year, Kingdom Of Rust en March Or Die dezelfde sfeer als Children Of Bodom. Lekker vet aangezette keyboardpartijen, ouderwets felle solo’s en groovende riffs, die wel wat naar het onderschatte Are You Dead Yet? (2005) neigen: sporadisch horen we iets van het oude vuur van de Finse grootheid terug in de aanpak van Warmen. Tegelijkertijd blijft voortdurend de indruk achter dat dit materiaal zoveel beter had kunnen zijn als de composities niet zo gemakzuchtig waren. De energie, dadendrang, instrumentale klasse en branievolle attitude van Children Of Bodom worden hier gereduceerd tot een waakvlammetje dat af en toe nog dapper probeert te ontvlammen, maar daar zelden in slaagt.
Met name in nummers als When Doves Crie Blood en Coup De Grâce valt de band pijnlijk door de mand. Eerstgenoemde is simpelweg niet zo interessant in muzikaal opzicht. Het onopvallende refrein en het simpele basisritme zorgen ervoor dat de aandacht al snel wegebt. Laatstgenoemde bestaat primair uit lomp en onbehouwen drumwerk en luie riffs. De productie is bovendien nogal rommelig, waardoor de verschillende instrumenten regelmatig niet helemaal lekker met elkaar harmoniëren. Zo blijkt Band Of Brothers zijn belofte helaas niet waar te kunnen maken. Van deze ervaren krachten mag wel iets meer verwacht worden dan deze magnetronversie van Children Of Bodom. Dan zet ik liever nog eens het origineel op.
Tracklist:
1. Band Of Brothers
2. One More Year
3. Nine Lives
4. When Doves Cry Blood
5. Out For Blood
6. Kingdom Of Rust
7. March Or Die
8. Untouched
9. Coup De Grâce
10. Dethroned
11. The Kiss Of Judas (Stratovarius-cover)
