Het Amerikaanse blackmetalproject Blackbraid, het zielenkind van zanger en multi-instrumentalist Sgah'gahsowáh, heeft zichzelf de laatste jaren aardig op de kaart weten te zetten. Dat hangt deels samen met de intrigerende thematiek. Sgah'gahsowáh grijpt namelijk terug op zijn wortels en duikt in de geschiedenis, natuur en kosmologie van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika. Maar ook de uitvoering is zeer indrukwekkend. In muzikaal opzicht weet Blackbraid de betere aspecten aspecten uit de sound van Panopticon, Winterfylleth, Saor en Wolves In The Throne Room te vermengen tot een voortreffelijk geheel.

Met name Blackbraid II staat vol ijzersterke, heroïsche riffs en machtige composities, die tegelijkertijd episch, meeslepend en mysterieus zijn. Ook live weet Blackbraid te imponeren, onder andere op het Soulcrusher-festival (2024). Daarmee nemen ook de status en verwachtingen toe. Het verrassingseffect van het debuut is er inmiddels wel af, en de plek van de opvolger in vele jaarlijsten zorgt ervoor dat er met deze nieuweling gevoelsmatig wel het een en ander op het spel staat. Lukt het Sgah'gahsowáh om met Blackbraid III wederom hoge ogen te gooien?

In ieder geval wordt al snel duidelijk dat Blackbraid zich comfortabel voelt in zijn in de vorige twee albums uitgekristalliseerde stijl. Want hoewel de nummers gemiddeld iets korter zijn en de (wederom geweldige) productie ietwat cleaner is, zijn verdere verschillen met een vergrootglas te zoeken. Ook op dit album weet Sgah'gahsowáh – samen met zijn kompaan Neil Schneider, die de sessiedrums en de productie verzorgt – krachtige riffs, een epische sfeer en subtiel in de sound verweven folk-elementen (de inheems-Amerikaanse fluit) te combineren tot een zeer sfeervol en majestueus klinkend geheel.

Zo is een nummer als Wardrums At Dawn On The Day Of My Death direct herkenbaar. Agressief, maar genuanceerd drumwerk, stoere riffs, gedreven screams en af en toe een melodieuze vertraging – het is Blackbraid ten voeten uit. Ook God Of Black Blood en Tears Of The Dawn hadden zo op de vorige langspeler kunnen staan. Het hoogtepunt van het album is The Dying Breath Of A Sacred Stag, een overwegend in mid-tempo gespeeld nummer vol gelikt gitaarwerk, waarin door de ijzige, zeer melodieuze riffs een verrassende Dissection-vibe door de muziek waart. De abrupte versnelling zorgt voor een imponerende krachtexplosie. Ook in de nogal opmerkelijke Lord Belial-cover Fleshbound, die verdienstelijk uitpakt, klinkt de voorliefde voor klassieke, melodieuze black metal door.

Ondanks deze kleine verrassingen is Blackbraid III vooral enorm herkenbaar. Die herkenbaarheid is een kracht, maar begint ook een klein beetje een valkuil te worden. Want hoe goed het materiaal ook klinkt (de instrumentele en compositorische klasse is nog steeds goed hoorbaar), bij vlagen wringt het wel een beetje dat de band geen enkele moeite lijkt te doen om zijn sound verder te ontwikkelen. De toevoeging van liefst vier instrumentale intermezzo’s – stuk voor stuk sfeervol, maar ook wat monotoon – draagt verder bij aan het gevoel dat de band te zeer op veilig speelt. Blackbraid III is nog steeds een kwalitatief sterk werkstuk, maar ik hoop wel dat Sgah'gahsowáh zich op toekomstige albums buiten de zelf gecreëerde kaders durft te begeven.

Tracklist:
1. Dusk (Eulogy)
2. Wardrums At Dawn On The Day Of My Death
3. The Dying Breath Of A Sacred Stag
4. The Earth Is Weeping
5. God Of Black Blood
6. Traversing The Forest Of Eternal Dusk
7. Tears Of The Dawn
8. Like Wind Through The Reeds Making Waves Like Water
9. And He Became The Burning Stars…
10. Fleshbound (Lord Belial-cover)