Hoewel de naam anders doet vermoeden, is Canis Dirus geen black metalband die agressieve en felle black maakt (de band is vernoemd naar een Noord- en Zuid-Amerikaanse wolf die in het Pleistoceen voorkwam). Hun debuut A Somber Wind From A Distant Shore, is een desolaat klinkend album vol tragiek en melancholie. Lange, depressief klinkende nummers, lage snelheden en af en toe een melodieuze pingel, zijn zaken die typerend zijn voor dit album.

Hoewel A Somber Wind From A Distant Shore grotendeels melancholisch van aard is, is het geen album geworden dat geheel vergelijkbaar is met de depressief aandoende muziek waar je de laatste jaren zoveel van hoort. Canis Dirus weet een stuk muziek neer te zetten dat, hoewel iets te minimalistisch, best een boeiende ervaring biedt. De band speelt gedurende het hele album lang op ongeveer dezelfde toon, maar er zit vrij veel (relatief) variatie in. Variatie die zich voornamelijk uit in de details en de subtiele sfeerveranderingen, die met regelmatige intervallen voorbij komen. Die details zijn vaak melodieuze veranderingen, wat opgewerkte speelsheid, een geluidsmuurtje, een zware gitaarsolo en meer van dit soort zaken.

Al met al heeft Canis Dirus een heel degelijk debuut gemaakt, wat zeker toegevoegde waarde biedt ten opzichte van de andere minimalistisch spelende black metalbands. Vooralsnog heeft de band niet laten horen een hoogvlieger in het genre te zijn (is dat mogelijk?) en is ook niet vernieuwend, maar met een beetje goede inzet moet hier de komende jaren wel iets moois van te maken zijn. Het begin is er.

Tracklist:
1. Choking And Drowning...
2. A Somber Wind From A Distant Shore
3. Garden Of Death
4. Joyless And The Self Fulfilling Prophecy
5. In The Season Of The Shadows
6. ...In Deep Waters