Na de overdonderende laatste plaat van Pendragon had ik er niet op gerekend dat IQ nog een potje zou breken. Pure was immers een geweldige cd met een verrassend stevig klinkende band. IQ zit al jaren in hetzelfde schuitje als die landgenoten. Ze brachten een aantal prachtige platen uit, maar progressief was het eigenlijk niet meer. Pendragon wist daarom te verbazen met een hard en eigentijds klinkend progressief rockalbum waarop zelfs metalstukken te horen waren.

Het is geen wedstrijd natuurlijk, maar toch lijkt IQ ook een flinke trap onder de kont te hebben gekregen. Het gaat niet zover dat de symforockers opeens ook allerlei metalinvloeden in de muziek verwerkt hebben, maar de band komt op bepaalde momenten zeer stevig voor de dag. De heftige akkoorden in het magistrale titelnummer spreken wat dat betreft voor zich. Later op de plaat strooit de band ook lustig met (voor IQ-begrippen) zeer stevige gitaarriffs. Verder is er niet zo veel veranderd in de sound van de groep en wat maakt het eigenlijk uit. De heren hebben weer een op en top neo-progressieve rockplaat bij elkaar gepend zoals we gewend zijn. De hoofdrol is daarin weggelegd voor het gevoelige gitaarwerk van Nick Holmes, die zichzelf in het al eerder genoemde titelnummer overtreft met prachtige (naar Camel neigende) solo's. De nieuwe drummer Andy Edwards zorgt op de hele plaat voor een lekker speelse fundering en bassist John Jowitt schittert met zijn prominente spel.

Frequency krijgt ook meer kleuren dankzij de fabelachtige toetsenpartijen van nieuwe toetsenist Mark Westworth. Knap, want de vertrokken Martin Orford is beslist niet makkelijk te overtreffen. Laten we kort zijn, ik heb Orford niet gemist. Westworth is zelfs een ware aanwinst, want het met prachtig pianowerk opgesierde Life Support is dankzij deze nieuwkomer een ware smaakmaker. Het nummer begint kalm met heerlijk zangwerk van Peter Nicholls, maar loopt uit in een zeer experimenteel werkje waarin de toetsentovenaar zich uitleeft op stokoude mellotron keyboards en mini-moogs. Het knappe van IQ is dat men nooit saai wordt. Hoewel er regelmatig lange gitaarsolo's voorbijkomen, weten de mannen toch het 'liedje' vast te houden. Avontuurlijk gearrangeerde nummers als Ryker Skies en Closer blijven daardoor ook na vele luisterbeurten interessant.

De band brengt met deze nieuwe schijf maar even de beste IQ plaat sinds jaren uit. Natuurlijk waren The Seventh House en vooral Dark Matter ook erg goed, maar deze nieuweling is stukken beter uitgewerkt en af en toe zelfs weer progressief te noemen. Wie er dan als beste uit de strijd komt met Pendragon? Wat maakt het uit, we hebben er weer een steengoede symfoplaat bij die de liefhebbers ouderwets zal doen watertanden. Wees er trouwens snel bij, want bij de eerste oplage van deze cd zit een dvd met daarop het gehele optreden dat de band in 2007 gaf in de Boerderij te Zoetermeer. Al met al een hele dikke pluim voor deze oudgedienden uit het Verenigd Koninkrijk.

Tracklist
1. Frequency
2. Life Support
3. Stronger Than Friction
4. One Fatal Mistake
5. Ryker Skies
6. The Province
7. Closer