Volgens de biografie bestaat Eat My Fuk uit een aantal prominente figuren uit de Amerikaanse Death en Black Metal scene. De site van Displeased meldt dat hier tenminste een van de leden van The Ravenous bij betrokken is, en aangezien de bio ook vermeldt dat "it's rumoured that they're members of A... and V...", kan het haast niet anders dan dat Chris Reifert (ex-Autopsy) in de band zit, wat me, met het oog op het asociale en smeerlapperige karakter van Eat My Fuk, totaal niet verbaast. Naar de identiteit van de overige bandleden kan ik alleen maar raden, maar ik zal er verder geen tijd aan verspillen want het is duidelijk dat de band het label hiermee het marketingstrucje van de 'mysterieuze band' Brujeria wil herhalen.

Eat My Fuk speelt smerige punkrock 'n' roll, met de nadruk op 'smerig'. Echt alles is ordinair en smerig aan "Wet Slit & a Bottle of Whiskey": van de lompe, vrouwonvriendelijke lyrics tot de ruige zang die door een dronken en geile Hell's Angel geproduceerd lijkt te worden, tot het toepasselijk rauwe, onperfecte geluid die de plaat zijn finishing touch geeft.
Om Eat My Fuk een punkrockband te noemen is niet helemaal eerlijk voor de band. Tijdens het luisteren van de plaat komen er verscheidene nummers voorbij die het totaal over de punkrockboeg gooien, maar daartegenover staan een aantal nummers die meer als een ruige incarnatie van meer ouderwetse rock 'n' roll klinken. Het is misschien wel passend om Eat My Fuk de grote, losgelslagen broer van Peter Pan Speedrock te noemen. De broer die niet meer onder controle te houden was en op z'n vijftiende z'n koffers pakte, om vervolgens bij een tien jaar oudere kameraad in te trekken. De broer die de hele dag dronken is en zich voornamelijk vermaakt met drugs, vechtpartijen en het seksueel misbruiken van vrouwen. De broer die me ondanks alles veel beter bevalt dan Petertje Pan.

De muziek zit erg simpel in elkaar en manifesteert zich, zoals alle goede 'smerige rock', in korte, primitieve nummers met catchy riffs en zware, bijna stoner-achtige logge basklanken. Doordat de muziek zo onopmerkelijk is richt je de aandacht al snel op het vocale aspect van Eat My Fuk. De zanger klinkt uitzonderlijk authentiek; alsof hij voor de opnames twee dagen niet geslapen heeft en zich helemaal volgegoten heeft met sterke drank. Een ruige whiskey-stem is het resultaat, evenals vieze kotsgeluiden en waanzinnig geschreeuw. In andere woorden: the guy is fuckin' wasted! Deze zang werkt uitstekend in combinatie met de spontaan overkomende achtergrondvocalen en de zorgeloos gespeelde muziek, wat je zonder meer het gevoel geeft dat je in een rokerige kroeg vol met hevig getattoeerde kerels en hoerig gekleede wijven zit.

In het algemeen is "Wet Slit & a Bottle of Whiskey" best een leuke plaat, maar van een meesterwerk is duidelijk geen sprake. Wat natuurlijk het doel ook niet was van Eat My Fuk; ze wilden gewoon een smerig rock 'n' roll album maken voor die groep kerels die zich wel eens te buiten doen aan grote hoeveelheden alcohol en een vieze mop wel kunnen waarderen. Deze plaat is in ieder geval ideaal materiaal voor een ruig vrijgezellenfeestje, waar bier en stoere praatjes over one-night-stands rijkelijk vloeien.

Tracklist:
1. Slit Lickin' Scumbag
2. I Wanna Cum on You
3. Wet Slit And a Bottle of Whiskey
4. Pukin' Alone
5. Oblivion Tonight
6. Kneel Before My Cock
7. Have a Heart Attack and Die
8. I Wanne Be Your Whore
9. Horny Fuckin' Slut
10. Drunk and Sleazy
11. If the River Were Whiskey
12. Destroy the Factory
13. Kiss My Fucking Ass
14. Drink and Bleed
15. Pervert