Poley's laatste wapenfeit, zijn solo cd Smile, was nou niet bepaald een prestatie om op je palmares bij te schrijven. Waarschijnlijk daarom geen vervolg op Frontiers maar op het volslagen onbekende Angelmilk Records. Samen met gitarist Vic Rivera (Adriangale, Crunch) probeert hij het nog eens. De twee ontmoetten elkaar in 2005 tijdens de opnamen van Ted's Collateral Damage album en dat beviel kennelijk dermate goed dat de heren elkaar weer spontaan hadden gevonden

Echt opwindend is het resultaat niet. Echt slecht ook niet. Gemiddelde rocksongs, aardig tot goed gitaarspel, en in de bio beweren dat Ted Poley weer is gegroeid als zanger deed me in lachen uitbarsten; overdrijven is ook een kunst. Als compositie kunnen Only Human en Insanity me nog wel boeien, maar ik vind de rest lijken op Def Leppard-achtige, redelijke songs maar zeker niet meer dan dat.

Poley zou er goed aan doen om een songwriter te vinden die wat steviger materiaal kan schrijven wat beter bij hem past. Ik hoor hier te veel gillende-jonge-meiden nummers waar tegenwoordig niemand meer op zit te wachten. De productie is aardig, al had Rivera er wat meer mogen uitspringen hier en daar (want hij heeft wel een paar prachtige solo's gespeeld), en had het drumgeluid wat minder blikkerig mogen zijn. Hoe zullen we dit noemen....valse doorstart?

Tracklist:
1. Keep On Fighting
2. Top Of The World
3. Only Human
4. Did We Just Have A Moment
5. Insanity
6. N.W.S
7. The Bigger They Come
8. Delirious
9. Fire At Will
10. Breathe Deep
11. Crossing The Ocean