Goh ik dacht dat alleen Krokus en Gotthard de Zwitserse eer hooghielden... totdat ik deze schijf in handen kreeg. Charing Cross bestaat al sinds de late tachtiger jaren, en sinds 1993 is gitarist Pascal Zwyssig de enige stabiele factor in de bezetting. De band heeft talloze clubshows gedaan (in Zwitserland neem ik aan) en nam in het verleden 4 demo's en een EP op. Dan denk je al snel: ...dat is het??

Dat dacht ik dus ook. En jawel hoor, bij de eerste twee nummers weet ik al genoeg. Niks Zwitserse eer hooghouden. Deze band is een regelrechte rip-off van alles wat in de tachtiger jaren "stevige hardrock" werd genoemd, en melodielijnen jat men gretig van de Maidens en Priests van deze aardbol, laat staan Pretty Maids. Hier kwam je 15 jaar geleden misschien nog mee weg, maar dit is een typisch geval van too much, too late.

Het Duitse accent is nog een beetje weg te spoelen met de vet aangezette gitaarpartijen, maar in de weinige rustige passages is het zappen geblazen. Een nummer als Ain't Got No Time is nog wel te pruimen, Vanished Memories ook nog wel, maar de rest... zelfs de rockballad Long Time Ago is weinig opwindend.

Tracklist:
1. Final Day
2. Kick Ass Rock 'n Roll
3. Burn the Sun
4. Ain't Got No Time
5. Can't Have It All
6. Voices
7. Goin'Down
8. Long Time Ago
9. Palace Of Fate
10. Forever Rockin'
11. Broken
12. Vanished Memories