Dit korte debuutalbum van het Franse Taliandörögd is best aardig. Ondanks de overkill op de 'symfonische Black Metal' markt weten de zes tracks die "Neverplace" vormen mij redelijk te boeien, wat voor een band in dat genre tegenwoordig een stuk moeilijker is dan pakweg vijf jaar geleden.

Het gaat hier dus om het debuut van een band die in 1999 opgericht werd door een vijftal heren die al muzikale ervaring opgedaan hadden in verscheidene Black, Death en Thrash Metal bands, waaronder Incarna en Venus Domina. Taliandörögds demo "The Coming of Ebony Skies" werd 'demo van de maand' in de Franse Rock Hard en gaf de band met de mystieke naam een redelijke status in de nationale underground.
Nu is er dus "Neverplace", een album met een schitterende cover en mooi artwork, en één die de band naar mijn inschatting een kleine, doch noodzakelijke fanschare in het buitenland zal opbrengen.

De stijl van Taliandörögd is symfonische Black Metal, maar voordat je de band afschrijft als de zoveelste COF / Dimmu Borgir kloon, moet ik zeggen dat de sound is een stukje agressiever is dan wat de twee populaire giganten op hun naam hebben staan. Er wordt vaker op blastbeat-niveau gewerkt en Taliandörögd laat meer gemene breaks en tempowisselingen horen; in essentie doet deze band me een beetje denken aan Limbonic Art, maar voordat je als liefhebber van deze geniale meesters onmiddellijk "Neverplace" bestelt moet ik je waarschuwen dat Taliandörögd op deze cd nimmer het niveau van hun progressieve Noorse collega's haalt. Wellicht is een vergelijking met het eveneens Noorse Tidfall beter op z'n plaats.
Originaliteit is ver te zoeken op deze plaat. We worden wederom getrakteerd op dikke lagen keyboards over het grimmige geluid van blasfemische Black Metal, en als je de cd geluisterd hebt krijg je niet echt het idee dat je naar 'de Franse band Taliandörögd' geluisterd hebt, maar naar een anoniem 'symfonisch Black Metal gezelschap' waarvan je er zoveel kent. Old school puristen en snel verveelde Black Metal liefhebbers kunnen wel ophouden met lezen.
Het positieve aan deze cd is ongetwijfeld de vrij hoge kwaliteit van de composities. "Neverplace" mag dan een onorigineel werkje zijn, maar de sterke songs maken een hoop goed. Taliandörögd beschikt over de kunde om blastbeats interessant te houden: de selectieve en climatische inzet van deze ritmestijl doen me deze nog meer dan anders sterk waarderen.

Het album komt lekker op gang met het introductienummer "De Profundis". Toffe melodieën en duistere vocalen zetten de toon voor dit album.
Het eerste echte nummer, "Progeny", mag er zeker wezen. De compositie kent een spannende opbouw en laat enkele toffe wendingen horen, waardoor vooral sessiedrummer Dirk Verbeuren z'n kunsten kan laten horen (als deze heren slim zijn proberen ze Verbeuren als vast bandlid te krijgen). Tijdens het luisteren van dit nummer dacht ik "het zou ideaal zijn als er nu op een blastbeat werd overgegaan", en vervolgens gebeurde dat ook. Je zou het voorspelbaar kunnen noemen, maar ik prefereer van mening te zijn dat deze jongens gewoon erg goed aanvoelen hoe dit soort Black Metal in elkaar zit. De vocale uitbarstingen van zanger Simon Beux zijn overigens uitstekend vormgegeven, vooral in dit nummer.
"Utopia Sworn" ligt in het verlengde van "Progeny" en is dan ook een prima keus voor derde track. De muzikanten krijgen in dit nummer iets meer ruimte en er is dan ook tijd voor een keyboard- en een gitaarsolo. "The Glimpse" is een midtempo nummer dat af en toe een uitstapje naar de snellere muzikale regionen onderneemt. Het is duidelijk de bedoeling geweest om wat variatie aan te brengen, maar door het vrij eentonige karakter van deze plaat is het succes betwijfelswaardig. Wat niet betwijfelswaardig is zijn de doordachte lyrics; vooral de tekst van dit nummer kent een aantal prikkelende passages, bijvoorbeeld:

Close extremities of existence,
set the ephemerous mine.
Winter was in our matrix,
born to stagnate then recoil.

En uit "Of Ways Circular":

Vain redemption, the unveiling and disclosure of the shapeless progeny of a coming silence.
Solidity appropriates what belongs not to matter, negativity dwells in our shell and essence.
Immortal parasite whose bearer breeds to emptiness, showing no face but a million forms.
Embodies the uncatchable, the unspeakable, making disappearance show its sweet face.

De nummers "Of Ways Circular" en "A Dream Like Gate" sluiten op bevredigende wijze een album af dat het niet moet hebben van originaliteit en variatie, maar wel een aantal sterke symfonische Black Metal stukken voor de nog niet verzadigde liefhebber biedt. "Neverplace" is een goede eerste zet van een nieuwkomer, maar het zou zeker geen kwaad kunnen als de tweede zet iets eigenzinniger is.

Tracklist:
1. De Profundis
2. Progeny
3. Utopia Sworn
4. The Glimpse
5. Of Ways Circular
6. A Dream Like Gate