Progressieve rock of progressieve metal is al jaren enorm populair en lijkt alleen nog maar in populariteit toe te nemen. Het uit Israël afkomstige Ephrat is een nieuwkomer binnen het enorme genre van de progrock. Vernoemd naar multi-instrumentalist en bandleider Omer Ephrat leveren zij met No One’s Words hun eerste album af.

Niemand minder dan Steven Wilson bekend van Porcupine Tre,e en een dozijn andere bands waar hij een bijdrage aan heeft geleverd, neemt op dit album de productie waar en helaas is dat er ook duidelijk aan af te horen. Ik zeg met opzet helaas, want het zorgt er een beetje voor dat de muziek op dit schijfje wat toch al bergen inspiratie put uit andere grootheden in het genre zoals King Crimson, Pain of Salvation, Ayreon en zoveel anderen, nog meer als de grote eenheidsworst klinkt die sommige prog-producties delen. Het komt allemaal uit dezelfde fabriek, is allemaal even belachelijk getalenteerd, maar heeft als nadeel door constant met dezelfde grote namen uit het genre te werken ook als elkaar te gaan klinken. Het bovenstaande klinkt nogal cynisch, maar het komt er op neer dat de band Ephrat nog niet echt een eigen gezicht heeft, maar op sommige momenten wel verdomd goede muziek maakt ook al klinkt het net zoals de rest.

Als gitarist en leider van deze groep geeft Omer Ephrat duidelijk aan de kunst te verstaan. Zijn spel is al even boeiend als vlekkeloos. We krijgen dan ook het meest kunstige gitaarwerk te horen wat je je bij een band voor kunt stellen. De songs zelf zijn aardig tot heel goed. Soms duurt het net iets te lang om de aandacht vast te houden zoals in het afsluitende Real wat bijna negentien minuten in beslag neemt, op andere momenten is het weer overdadig druk. Wat meer balans zou zeker geen kwaad kunnen en wellicht zorgen voor nummers die volledig de aandacht vast kunnen houden, maar daarbovenop ook nog eens interessant zijn om naar te luisteren. Het album draait grotendeels om opener The Show en de laatste twee nummers; het eerdergenoemde Real en The Sum of Damage Done. Haze, Better than Anything en Blocked lijken meer op fillers om het geheel wat aan elkaar te breien.

Tijdens The Sum of Damage Done speelt gitarist en vocalist Daniel Gildenlöw bekend van Pain of Salvation een belangrijke rol met zijn zanglijnen. Het nummer is dan ook meteen een van de hoogtepunten van dit album met een mooi voorbeeld waar deze band toe in staat is. Een mooie balans tussen afwisseling, harde stevige progmetal riffs, maar even zo mooie melodieën die je het gehele nummer lang weten te boeien.

Dit debuut van Ephrat is een wat wisselvallige opening van hun carrière. Het is op momenten geweldig, maar laat het op kritieke punten ook wel eens afweten. Een aantal stukken muziek maken het tot een album wat je met een gerust hart aan je prog-collectie kunt toevoegen. Echter is het te hopen, dat zij op een volgend album meer een eigen gezicht hebben en een album kunnen afleveren waarbij elke minuut de moeite van het luisteren waard is.

Tracklist:
1. The Show
2. Haze
3. Better than Anything
4. Blocked
5. The Sum of Damage Done (Silhouettes I-V)
6. Real (attempts I-3)