Waargebeurd verhaal: toen ik deze plaat voor het eerst luisterde viel ik halverwege in slaap. Ik ontwaakte pas een half uur nadat de plaat was opgehouden met spelen. Bij mijn tweede luistersessie begon ik spontaan andere dingen te doen. De plaat kon mij absoluut de aandacht er niet bijhouden. Pas bij latere luistersessies kon ik, met moeite weliswaar, de aandacht focussen op de plaat om alsnog een respectabele recensie te schrijven.

Het zegt wel genoeg over de vierde langspeler van Wonderfools uit Noorwegen. Ze hebben het erg goed voor elkaar gekregen om maar liefst drie kwartier te vullen met saaie, ongeïnspireerde meuk. Dit gezelschap speelt uiterst tergende softe poppunk waar de aarde van verlost leek te zijn toen Blink-182 in 2005 de stekker eruit trok. De formule van de muziek is erg simpel: een paar riffjes op half tempo gespeeld, een zanger met enorm zeikerige stem en natuurlijk mogen die verschrikkelijke ‘’oooh’s en aaah’s’’-koortjes niet ontbreken. Een ernstig gedateerde sound is het resultaat.

Dat Wonderfools al vier plaatjes in elkaar hebben gepropt betekent dat ze wel beter hadden kunnen weten. Het geluid hebben we al duizend keer eerder gehoord en was al duizend keer geen zak aan. Wellicht dat fans van Blink-182, Good Charlotte en Fall Out Boy dit werk helemaal te gek vinden. Maar wie het lef vandaan haalt om het duivelsteken te tonen bij concerten van deze gasten, die moet zich diep schamen. Heel diep.

Tracklist:
1. Thinking Of Something Mean To Say
2. Out Of My Mind
3. The Song About The Song
4. Apples
5. She’s So Easy
6. Nothing Left To Burn
7. Big Love
8. Taking Chances
9. Never Gonna Make It
10 Too Late To Die Young
11. Listen To Your Mother
12. Let It Shine
13. Outro (Thinking Of Something Mean To Say Part 2)