De debuutplaat van het Franse Breed Machine vond ik een heel vervelend cd'tje. Eveil Hardcore bood niet alleen niks nieuws, het was verder een zeer matig album. Omdat het niet één lading bagger was, streek ik over mijn hart en kreeg het nog een kleine voldoende. Maar hierdoor deed ik met de nodige tegenzin het nieuwste plaatje Renaissance in de cd-speler, en maakte me op voor een nieuwe lading bittere teleurstelling.

Maar wat schept mijn verbazing? De heren zijn er blijkbaar fors op vooruit gegaan sinds Eveil Hardcore. Het chaotische spel lijkt wat meer gecontroleerd en er zit een betere structuur in de nummers. Het klinkt beter en minder uitgekauwd. De riffs zitten er beter in, en klinken gewoon erg lekker. Het lijkt wel alsof de heren zelf ook niet tevreden waren, en daarom blijkbaar maar het beste uit zichzelf proberen te persen. En dat klinkt gewoon vrij bruut.

Ook deze plaat is weer volledig Franstalig. Ondanks ik er geen zak van versta, vind ik het altijd interessant dat een band in de moerstaal zingt. Het schijnt dat Frans de taal van de liefde is. Maar de vocals op deze plaat zijn allesbehalve sexy. Met brute grunts en prima screams worden de woorden op je afgevuurd.

Goed, nu is ook Renaissance geen wereldplaat natuurlijk. Hoewel het allemaal stukken beter klinkt, zit er nog altijd bar weinig variatie in. Dat ruime half uurtje is dan ook meer dan genoeg voor dit plaatje. Als het langer had geduurt dan zou ik weer met tegenzin het einde luisteren. Daarnaast loopt het album ook niet over aan orginaliteit. Maar zie dit maar als een paar verbeterpuntjes.

Godzijdank heeft Breed Machine wat meer in zijn mars met Renaissance. Er zit eindelijk wat potentie in de band, wat ik niet hoorde bij Eveil Hardcore. Als ze een stijgende lijn als dit voortzetten, dan kijk ik stiekem toch uit naar hun volgende plaat.

Tracklist:
1. Renaissance
2. V.S
3. Riviere Blanche
4. Ma Maine
5. Ma Prison
6. Hypocrites
7. Toujours
8. Douleur
9. Juste Pour Toi
10. Un Destin Trace
11. Quel Avenir ?