Powers Court is het nieuwe paradepaardje van Dragonheart Records. De cd The Red Mist Of Endenmore is alweer de derde cd van deze Amerikaanse band die via dat label uitkomt. Ik meende van doen te hebben met een debuut-cd. Dat komt omdat ik de band niet kende. Bovendien is de kwaliteit van het gebodene lang niet zo goed dan je zou verwachten van een band die in muzikaal opzicht gegroeid zou moeten zijn na twee albums. Powers Court wordt omschreven als dark power metal, of agressieve power metal, of progressieve power metal... al deze benamingen komen aardig in de buurt met het totaalplaatje. Aangezien ik al verklapt heb dat de muziek kwalitatief niet zo heel erg goed is, lijkt het verleidelijk nu te stoppen met lezen. De clue is immers al verklapt. Maar dat zou niet wijs zijn, want ik ga juist nu uitleggen waarom de boel nergens naar klinkt.

Allereerst heb je daar de intro Al Initio, dat prima van start gaat en best goed klinkt. Maar dan met het nummer The Prophecy komt me zo opeens toch een dof geluid tegemoet! Lichtjaren verschil met wat we in de intro hoorden en dat vind ik erg gek. Het nummer zelf, en de hele cd overigens, gaat gepaard met wat standaard heftig riffwerk dat we al erg vaak hebben gehoord. Soms lost de gitarist dat op door de laatste noten nog iets 'origineels' te doen, maar dat pakt vaak voor geen meter uit. Wie op zich wel goed bezig is, is de drummer. Strak drumwerk en zeer heftige, indrukwekkende breaks, alleen had ik wel graag gehoord dat hij de hele cd zich wat meer inhoud. Nu is het een olifant in een porseleinen kast, zo gaat die gast tekeer.

De zanger... pardon, zangeres, heeft wat weg van Klaus Meine (Scorpions) en is haast onverstaanbaar. Erg slecht zingt ze niet, maar toch wekt zij regelmatige irritaties op. De cd kabbelt voort met alleen maar slechte composities die als een stuurloos schip klinken. Halverwege wil ik de cd het raam uitsmijten, maar omdat ik er wat over moest schrijven, heb ik het ding maar afgeluisterd. De hoop op goede nummers had ik al opgegeven. Maar toch komt op het eind met Cold Day In Hell een redelijk aanhoorbaar nummer voorbij! Het is eigenlijk best een lekker stukje agressieve power metal, waarbij mijn eerdere kritiek als sneeuw voor de zon verdwijnt. Als ik op het hoesje kijk, blijkt dit een bonus track te zijn. Haha, als cadeautje omdat je het voor elkaar hebt gekregen de hele cd uit te zitten, wordt je getrakteerd op een goed nummer. Om hier nou de cd voor aan te schaffen? Ik zou 'm lekker links laten liggen.

Tracklist:
1. Ab Initio
2. The Prophecy
3. Power Tapestry
4. A Somber Day
5. Kingdom Falls
6. Darkness Falls
7. The Tarot Reader
8. Outrage
9. The Red Mist Of Endenmore
10. There Once Was A Time
11. Vain Regrets
12. Cold Day In Hell (bonus track)