Andorra, dat was toch dat ministaatje tussen Spanje en Frankrijk? Een klein landje met zo'n zeventigduizend inwoners. Dit vorstendom ligt volkomen geïsoleerd in de Pyreneeën en bijzonderheden zijn er vrijwel niet. Wel bekend is dat het nationale voetbalelftal (bestaand uit bakkers en slagers) regelmatig wedstrijden verliest met dubbele cijfers. Een metalband uit Andorra was ik tot nu toe ook nog niet tegengekomen. Daar is nu verandering in gekomen met deze band.

Persefone bracht een aantal jaren geleden al een album uit en daarmee wist men aardig wat positieve commentaren te oogsten. Met dit tweede werkstuk Core heeft de band de spijker nog net wat harder op de kop geslagen. De vooruitstrevende muziek op dit album is namelijk van een ongekende schoonheid. De prachtige mix van black, death, thrash en symfonische metal wordt niet alleen uitstekend uitgevoerd, maar de muziek valt zelfs te betitelen als origineel.

Dit conceptalbum is opgedeeld in drie extreem lange nummers. Tracks die ook weer bestaan uit meerdere hoofdstukken. De muziek op deze cd vliegt werkelijk alle kanten op. Zo kent Sanctuary: Light And Grief het ene moment beheerste melodieuze riffs en het volgende moment lijkt het alsof er een heel orkest meedoet. Andere passages kunnen dan weer bol staan van de blastbeats, death metal riffs en grunts. De muziek valt met recht als progressief te betitelen en er is hoorbaar veel tijd en aandacht besteed aan afwisseling. Toch maakt men het niet te gortig, want dankzij verschillende aanknopingspunten is het geweld goed te volgen.

Op de plaat staan ook enkele mindere momenten. De vele soorten vocalen klinken namelijk niet allemaal even geslaagd. Zo wil er later op de cd nog wel eens een zangeresje opduiken. Deze dame heeft nogal een iel stemgeluid dat bij ondergetekende de nekharen doet rijzen. Gelukkig komt ze maar sporadisch voor. Daarnaast heeft de verteller die het verhaal over het meisje Core vertelt een gigantisch accent, waardoor de mysterieuze sfeer enigszins verloren gaat. Zet je deze minpuntjes tegenover de grandioze muzikale uitspattingen en de weergaloze uitvoering, dan stellen ze in principe weinig voor.

De productie van het album is een ander hoogtepunt. Laat je niet misleiden door de nogal overheersende keyboardsound (lees: irritant overheersende pingels) in het begin, want hierna wordt de balans tussen symfonische accenten en hardheid definitief gevonden.
De grootsheid van Core wordt nog eens extra kracht bijgezet dankzij de schitterende hoes van de Deense kunstenares Annika von Holdt. Persefone zet Andorra wederom keihard op de metalkaart met dit prachtig uitgewerkte album. Liefhebbers van bands als Arcturus, Opeth en zelfs Children of Bodom moeten dit werkstuk zeker een kans geven. Absoluut een groots epos uit dit kleine landje.

Tracklist
1. Sanctuary - Light and Grief
2. Underworld - The Fallen and The Butterfly
3. Seed - Core and Persephone