In Nederland heeft de afgelopen paar jaren een ingrijpende toename van het aantal kwalitatief sterke Death Metal bands plaatsgevonden. We hebben in de vorm van bijvoorbeeld Severe Torture en Houwitser sterke 'nieuwelingen' in huis die de scene de komende jaren naar een glorieus hoogepunt zullen leiden, terwijl de verkoopcijfers van de laatste albums van God Dethroned en Sinister aantonen dat ook de veteranen populairder zijn dan ooit. Death Metal leeft in Nederland en dat reflecteert zich in kwaliteitsbands die als paddenstoelen uit de grond springen, uitstekende verkoopcijfers en drukbezochte concerten en festivals.

Ik ben in deze euforische, Death Metal-minnende bui gekomen omdat ik zonet een aantal malen de demo cd "Obliteration of the Despised" van de gloednieuwe Death Metal band Monolith op aanzienlijke geluidssterkte heb zitten luisteren. Ik luister hem nu, terwijl ik dit schrijf, ook en ik ga volledig uit mijn dak (uiteraard tussen het schrijven van regels door, probeer jij maar eens op barbaarse wijze te headbangen en foutloze zinnen te typen!). Deze band, die bestaat uit een viertal ervaren muzikanten, waarvan drummer Sjoerd Visser natuurlijk de bekendste is vanwege zijn werk bij Altar, begrijpt hoe Death Metal moet klinken en hoe je die essentiele duistere, destructieve sfeer schept.

Monolith speelt, als we het gehele plaatje even in acht nemen, snelle en erg brute Death Metal, waarin je 'moderne' invloeden van een band als Nile hoort (tijdens het luisteren van de cd schiet deze naam herhaaldelijk door mijn sufgebeukte hoofd) maar waarin ook zeker passages voorbijkomen die doen denken aan het oldschool werk van Incantation en Immolation.
De muziek is niet zo hectisch als wat de meeste moderne Death Metal bands tegenwoordig produceren; al zijn de nummers voldoende met breaks en tempowisselingen verfraaid, ligt de nadruk meer op sfeer dan het presenteren van technische virtuositeit. En ook al ben ik een groot liefhebber van de technische razernij die met name Cryptopsy je naar het hoofd gooit, moet ik zeggen dat ik de oorspronkelijke duistere kerkhof-sfeer die in het verleden zo typerend was voor het genre in dat soort bands wel een beetje mis.

Wat me erg bevalt aan Monolith is het vocale werk dat door maar liefst drie man verzorgd wordt. Geweldig, ik wou dat meer Death Metal bands deze werkwijze hanteerden. Het effect is indrukwekkend, maar door de productie (die overigens verder helemaal niet verkeerd is) faalt een beetje als het op weergeven van de vocale details neerkomt. In de toekomst, als Monolith zich een 'top notch' productie kan veroorloven, zal deze werkwijze zijn volledige voordeel bewijzen. Misschien is het ook wel een leuk idee om de grunts wat meer te combineren, ofwel ze meer in duet te gebruiken. Kun je je voorstellen, hoeveel sonische verwoesting een driedubbele vocale aanval zou veroorzaken?!

De vier nummers op deze demo luisteren lekker weg en zetten hevig aan tot het verwoesten van huis- en slaapkamers. Wat de intensiteit en kracht van de sound betreft heeft het productieproces dus zijn vruchten afgeworpen. Muzikaal gezien valt er veel uit de vier nummers te halen, van verwoestende blastbeats met eroverheen een afschrikwekkende laag ondode grunts die zelfs de meest gemotiveerde Jehovah Getuige halverwege het pad naar de voordeur doet omkeren, tot onheilspellende riffs die in staat zijn Emille Ratelband over te halen een doomsday-cultus op te richten, en de creatie van een verstikkende moordsfeer waar je de meest hardnekkige vertegenwoordiger mee de deur uit krijgt.

Check it out zou ik zeggen.

Tracklist:
1. Doomed to Slaughter
2. The Deserved Reputation of Cruelty
3. The Monolith Deathcult
4. Cathedral of Corpses
    I. The Forest of Flesh
    II. Slayer of Jihad